Pílagrímsför

Í dag rann upp langþráð stund, að minnsta kosti fyrir suma. Lengi hefur verið beðið eftir tækifæri til að komast á fornar söguslóðir og kynna sér Southfork-búgarðinn sem var sögusvið Dallas-þáttanna frábæru sem eru nokkurn vegin hið bandaríska ígildi Íslendingasagnanna.

Við fórum snemma af stað en þó ekki fyrr en búið var að reyna að láta smyrja fjölskyldubílinn í þriðja sinn. Fyrri tvær tilraunir höfðu ekki gengið vel af ýmsum ástæðum og því var talið best að mæta á svæðið klukkan sjö á laugardagsmorgni. Öruggt var talið að fáir væru þá á ferðinni. Reyndin var allt önnur og klukkan 7.01 var komin klukkutíma biðröð. Það var ekki um annað að ræða en að skella sér í röðina því ekki er hægt að gera fjórar tilraunir til þess að skipta um olíu á bílnum. Bifreiðaverkstæði Allen Samuels býður viðskiptavinum upp á biðstofu sem föngum í gúlaginu sovéska hefði líklega þótt alveg bærileg. Það var þó talið betri kostur að sitja þar með syfjuðum og misglöðum bíleigendum frekar en að hanga einn í bíl eins og afundinn afdalabóndi. Lesefni var með í för til að stytta stundir og veitti ekki af því. Biðtíminn var orðinn rúmur klukkutími þegar ákveðið var að athuga hvernig gengi og kom þá í ljós að afgreiðslumennirnir hafa sennilega talið mig af þar sem ég sinnti ekki kalli sem beint var til mín í gegnum hátalarakerfið. Ég veit það næst að þegar heyrist 'Mmmh Mmnhmmnp' þá er átt við mig. En nóg um olíuskipti.

Southfork er dálítið langt í burtu og ætli það hafi ekki tekið okkur um klukkustund að komast þangað. Það gekk þó sæmilega vel og er mesta furða hvað gengur vel að rata á hraðbrautunum ef maður undirbýr sig dálítið. Southfork stendur þó ekki við neina hraðbraut heldur er úti í sveit eins og vera ber. Aðkoman er þó ekki eins og í þáttunum og maður fær hálfgert sjokk þegar upplýst er hversu mikið var tekið upp í stúdíói og hvernig þáttagerðarmenn blekktu sjónvarpsáhorfendur í meira en áratug.

Búið er að breyta öllu pleisinu í safn og reisa ráðstefnuhöll á landareigninni. Þar stóð einmitt yfir pókermót þegar við mættum á svæðið. Tekið er á móti gestum í sérstakri gestamóttöku sem einnig þjónar hlutverki minjagripaverslunar. Þegar búið er að kaupa miða tekur við strangt prógramm sem best er að fylgja. Prógrammið byrjar við inngang Dallas-safnsins og þar tekur kurteis maður myndir af gestum sem þeir geta keypt gegn vægu gjaldi í lok heimsóknar. Eftir það tekur við túr um safnið. Safnið er um 10 metra langur gangur sem er í laginu eins og U. Þar má sjá blaðaúrklippur, forsíður af tímaritum og nokkrar myndir af leikurum úr þáttunum. Þrátt fyrir að safnið hafi ekki alveg staðið undir væntingum sýndum við samt tilhlýðilega virðingu. Þegar komið er út úr safninu hinum megin bíða þar vagnar dregnir eru af traktor og flytja gesti að aðalbyggingunni. Þar eru þeir leiddir inn í setustofu þar sem haldinn er stuttur fyrirlestur um þættina og sögu þeirra. Eitt af því sem kemur á óvar er hversu lítið húsið er og annað hversu lítið var tekið upp á staðnum. Útiatriði voru tekin upp þarna og einstaka inniatriði. Annars fór þetta allt fram í stúdíói í Kaliforníu. Það sem er áhugavert er að fjölskyldan sem átti húsið bjó þar fyrstu árin sem þættirnir voru teknir upp. Þau gáfust hins vegar upp þegar ágangurinn var orðinn of mikill. Fólk sendi J.R. bréf of skeyti í bílförmum þegar hann var skotinn og oftar en ekki var eitthvert pakk að synda í lauginni. Eftir fyrirlesturinn fengu gestir að valsa um húsið að vild og er þetta hreint ekki slæmt hús.

Að lokinni heimsókn þurfti að sjálfsögðu að kaupa slatta af minjagripum og þriðju seríu af þáttunum. Það gæti verið notalegt að hlamma sér í sófa með viskýglas eins og J.R. og horfa á einn eða tvo þætti í kvöld til þess að rifja upp gamla miðvikudagsstemmingu frá þeim tíma þegar þættirnir voru sýndir á RÚV (viskýið er ekki hluti af gömlu stemmingunni heldur bara leikmunir til að komast í betra samband við J.R og Jock).

Það skapaðist líka ákveðin stemming á leiðinni heim. Unglingspiltar, sem líklega hafa verið á bíl móður sinnar, óku á undan okkur hluta leiðarinnar og virtust ekki alveg hafa á hreinu hvert þeir ættu að fara. Tvisvar hemluðu þeir á óhefðbundinn hátt þ.a. við þurftum að gera það líka. Í seinna skiptið óku þeir út í kant og þegar við brunuðum framhjá þótti við hæfi að láta vanþóknun sína í ljós með handarbendingu sem þó var alls ekki dónaleg. Örstuttu síðar brunaði bíll mömmu fram úr okkur og aftur var hemlað og í þetta sinn stöðvaðist bíllinn alveg og tveir piltar stukku út og gerðu sig breiða. Þeim virtist mikið niðri fyrir og spurðu: "A' you flippin' me off?" Þeim var gerð grein fyrir að handarbending hefði verið kurteisari en það og að aksturslag þeirra hefði verið óþægilegt öðrum vegfarendum. Öllum að óvörum gerðu þeir sig ánægða með þær útskýringar og héldu sína leið á frekari orðalenginga. Óli Þórðar hjá Umferðarráði hefur sennilega rétt fyrir sér þegar hann segir að tillitssemi í umferðinni borgi sig.

Úti er komið myrkur og best að setja jólaseríurnar í samband sem feðgarnir á heimilinu höfðu svo mikið fyrir að setja upp um síðustu helgi.