Jólameltingin

Lesendur er örugglega farið að lengja eftir næsta pistli frá útlandinu og því er ekki úr vegi að rita einn slíkan í kvöld.

Síðustu dagar hafa að sjálfsögðu að mestu farið í meltingu á jólamat og öðru góðgæti. Heimilisfólkinu hefur borist gríðarleg aðstoð erlendis frá við að borða mat og liggja í leti. Feðgarnir Jörg og Bjarki bárust okkur með flugpósti alla leið frá Íslandi snemma í síðustu viku og skömmu síðar bárust unglingarnir landleiðina frá Ottawa í Kanada. Það hefur því verið fjölmennt á heimilinu og enginn hefur þurft að láta sér leiðast. Gamlir spilataktar hafa verið rifjaðir upp, bjór og ávaxtasafi drukkinn ótæpilega og nýtt heimsmet í DVD-glápi sett.

Haldið var upp á jól að íslenskum hætti, þ.e. jólasteikin borðuð og gjafir opnaðar á aðfangadagskvöld. Pakkahrúgan undir og kringum tréð var slíkt að það var ekki á eina manneskju leggjandi að útbýta því öllu til viðstaddra og því var brugðið á það ráð að sá sem fékk pakka þurfti að sækja þann næsta, lesa á miðann og afhenda. Hugmyndin virtist ekki slæm og gekk þetta vel framan af. Eftir u.þ.b. klukkutíma fór hinsvegar að hægjast á því allt blóðstreymi stefndi til meltingarvegarins og fólk steig hvert á annars bumbu þar sem þær löfðu út um allt gólf. Var síðustu pökkunum því útbýtt snaggaralega af þeim sem höfðu mátt til að standa í fætur að einhverju leyti. Sennilega er engu logið um að allir hafi fengið eitthvað fallegt og að almenn ánægja hafi ríkt á aðfangadagskvöld.

Lífinu var tekið með ró á jóladag en einhverjir íþróttaálfar rifu sig þó upp og fóru út að hlaupa. "Hlaupa" er kannski ekki rétta orðið þar sem fréttir herma að íþróttaviðburðurinn hafi farið hægt og virðulega fram. Piltarnir ungu og hárprúðu eiga heiður skilinn fyrir að skilja aldursforsetann ekki eftir á næsta götuhorni þar sem hann stóð másandi og blásandi með lungu og lifur í höndunum. Jörg lét þessar hörmungar þó ekki á sig fá og hefur verið iðinn við drífa sig út á Beckham-skónum og hlaupa um hverfið. Það væri munur ef fleiri hér á bæ hefðu andlega og líkamlega orku til að hafa sig í slík afrek.

Á annan í jólum var mikið húllumhæ því þá var íslenskt hangiket á boðstólum í hádeginu. Miklar tilraunir fóru fram í eldhúsinu við að ná réttu bragði af hveitijafningnum og talsverð vinna var lögð í að fá möndlugrautinn til að mallast án þess að brenna. Goodman-fjölskyldunni var boðið í mat og stóðu þau sig með miklum ágætum við átið þrátt fyrir framanlega rétti sem í boði voru. Harðfisk vildu þau hins vegar hvorki sjá né heyra og allra síst bragða á honum. Þau horfðu undrandi á Bjarna spæna í sig heilt ýsuflak á fáeinum mínútum og hefðu sennilega haldið að við værum að fara illa með hann ef við hefðum ekki varað þau við fyrirfram við að þeim gæti þótt harðfiskurinn einkennilegur. Hangikjötið var hins vegar afar gott og meira að segja svo gott að yfirkokkurinn gleymdi sér alveg og skildi grautinn eftir á hellunni helst til lengi þ.a. ekki var lagt í að bera hann á borð. Þessi frumraun í grautargerð fer í reynslubókina og verður þetta vonandi betra á næsta ári.

Ofurbíllinn frá Ottawa laskaðist eitthvað á leiðinni suðureftir og flest bendir til að eitthvað í pústkerfi hafi látið undan. Það var því ekki um annað að ræða en að koma bílnum á löggilt verkstæði strax og það var opnað eftir jólin og láta fara yfir hann. Það tekur hins vegar meiri tíma en gert var ráð fyrir og því eru hér tveir strandaglópar sem ætluðu að vera komnir af stað norður á bóginn. Það væsir hins vegar ekki um þau og enginn þarf að örvænta. Að öllum líkindum geta þau lagt af stað að morgni fimmtudags og náð á áfangastað kvöldið eftir.

Í næsta pistli verður líklegast sagt frá því hvernig farið er að því að halda upp á áramót án þess að nota flugelda og freyðivín og brenna gamalt rusl til ösku.