Ofvæni

Nú er sunnudagsmorgun hér í Heitalandi. Þrír eru vaknaðir og stunda eftirfarandi tómstunduaiðju:

• Horfa á barnatíma.
  
• Naga bangsa.
  
• Bíða eftir iðnaðarmönnum.
  

Ég vil ekki draga úr skemmtanagildi þess sem hinir tveir eru að gera en ég leyfi mér samt að halda því fram að iðnaðarmannadæmið sé mest spennandi.

Við höfum talað um það síðan í apríl, ef ekki lengur, að stækka stéttina fyrir aftan hús. Hún er vissulega stærri en frímerki en það þarf ekki mörg umslög til að þekja hana. Þetta þykir ekki alveg nóg og það er ansi þröngt á þingi þegar fjórir sitja við borðið, hvað þá þegar fleiri mæta. Grillið tekur sitt pláss og svo þarf að vera hægt að komast inn í hús án þess að ganga alltaf hringinn.


Það var fjör þegar nágrannarnir buðu sér í heimsókn.

Snemma í júní höfðum við samband við stéttagerðarmann sem kom nokkuð fljótt á staðinn. Við diskúteruðum stærð nýrrar stéttar og lögun, náðum samkomulagi um verð og allt virtist stefna í að við gætum fljótlega notið sólar og steikur án þess að reka olnbogana hvert í annað. Þá hófust leiðindin. Stéttarfélagið sagði nefnilega að það þyrfti að færa úðunarkerfið og þeir snertu ekki á slíku. Síðan þá er búið að senda föx, hringja símtöl, fylla út beiðnir á vefsíðum og fara á skrifstofur en allt til einskis. Næstum því.

Loksins í gær mættu hér tveir gaurar sem endilega vildu færa úðarana. Þegar ég var hættur að hoppa og skríkja (það tók svona 5 mínútur) fórum við að ræða útfærslu og önnur smáatriði og þá kom í ljós að mennirnir vildu fá borgað. Við vorum á leið út á land og myndum því ekki vera á staðnum að verki loknu og því fannst þeim best að koma aftur í dag. Þeir ætluðu að koma milli klukkan átta og níu í dag en nú er klukkan fimm mínútur í tíu og ekki laust við að neðri vörin á einhverjum sé farin að titra örlítið af einskærum vonbrigðum. Þetta hlýtur þó allt að bjargast. Kannski hefur bara sprungið á trukknum þeirra eða þeir tafist í sjoppunni.

Adios!