Vatn og eldur

Í gær var ákveðið að njóta sólar og blíðu og haldið í vatnagarð mikinn í kaupstað hér suðuraf. Eins og annars staðar hefur komið fram var garðurinn uppgötvaður þegar Fríða villtist á ferðum sínum um nærliggjandi sveitarfélög og sannaðist því það sem Bakaradrengurinn í Hálsaskógi sagði: “Ekkert er svo með öllu illt að ekki boði nokkuð vont.” Já, vont.

Vatnagarðurinn er ljómandi skemmtilegur og þurfti að sýna mikla stillingu til þess að skilja ekki aðra fjölskyldumeðlimi eftir við hliðið og hlaupa æpandi og skríkjandi í öll tækin og rennibrautirnar. Þarna er eitthvað fyrir börn á öllum aldri. Fyrir fólk frá eyju í norður-Atlantshafi var gaman að komast í risastóra sundlaug þar sem búnar eru til öldur sem eru nógu kröftugar til að þeyta krökkum upp á bakkann og á annað fólk með tilheyrandi hlátri og gráti. Þeir sem gerast gestir hjá gulrótafjölskyldunni geta gert ráð fyrir að fá að upplifa fjörið því við munum örugglega fara þangað aftur.

Hins vegar verður einu breytt; næst verður skrúfað niður í kokhreysti fjölskylduföðurins þegar kemur að því að bera á fólk sólarvörn og þessháttar. Eftir margra mánaða veru í sólskini og hita þóttust sumir vera orðnir nógu vanir til þess að þurfa ekki slíkt. Það var svo sem ekki alrangt því sólar hefur verið neytt í hóflegum skömmtum hingað til og var svo komið að 90 mínútur hádegissólinni án hlífðarfatnaðar og aukaefna þóttu ekkert tiltökumál. Hins vegar ekki sömu sögu að segja af þremur tímum í sól og vatni. Eftir kvöldmatinn fór að bera á óþægindum í baki og öxlum. Sem betur fer voru drengirnir á efri hæðinni í gærkvöldi meðan ég sat niðri og reyndi að horfa á íþróttir í sjónvarpinu því annars hefðu þeir e.t.v. lært einhver orð sem ekki eru kennd í sunnudagaskólanum. Það munaði litlu að ég kallaði út slökkviliðið í gær. Nú er lítið hægt að gera annað en að bera á sig græðandi fjallagrös og ræna freoninu úr ísskápnum. Þetta verður vonandi komið í gott lag fljótlega. Aðrir í fjölskyldunni sluppu við bruna og meira að segja næpuhvítur mjólkurgrísinn enda var hann makaður tveggja sentimetra þykku lagi af Mega-Sunblock 5000.


Vinstri öxl um klukkan 21.00 í gærkvöldi.

Það verður ljómandi gott að komast til Íslands eftir tæpar tvær vikur þar sem mesta hættan á bruna stafar af þeim óteljandi gasgrillum sem þar er að finna. Þar sem ég hef í hyggju að hreyfa hvorki legg né lið allan þann tíma sem við erum þar og láta þjóna mér í hvívetna ættu líkurnar á frekari bruna að teljast fremur litlar. Líkur á legusári eru öllu meiri en það er önnur saga.