Erfiði

Ég ætla að segja stutta sögu. Snemma í síðustu viku var ég á leið heim úr vinnu eins og stundum áður. Ég ók mína venjulegu leið og hluta af leiðinni keyrir maður suður eftir þjóðvegi númer 377. Meðfram þjóðveginum, rétt vestan við hann, liggja járnbrautarteinar sem eru meðal annars notaðir til að flytja kol frá Wyoming sem eru brennd í gríð og erg einhvers staðar hér fyrir sunnan svo að ég geti haft loftræstinguna í gangi og fengið rafmagn í tölvuna mína. Lestirnar ganga norður og suður nokkrum sinnum á sólarhring og fyrstu dagana sem við bjuggum hér hrukkum við upp með andfælum á næturnar við baulið í þeim sem er ansi hávært. Þegar ég var að lesa fyrir bílprófið las ég að flautið verður að heyrast a.m.k. 1500 fet og væri hvaða rokkhljómsveit sem er stolt af slíkum hávaða. Nú ert þetta hins vegar orðið hluti af náttúruhljóðunum hérna, ásamt ástar-ískrinu í krybbunum og notalegu malinu í loftræstingunni.

Hvað um það. Ég var á leið heim úr vinnu á þjóðvegi 377. Þá mætti ég lest sem mér fannst fara óvenju hægt en spáði ekkert frekar í það fyrr en u.þ.b. einum kílómetra sunnar. Þar var stór 18 hjóla trukkur og ástand hans er sennilega útskýring á því hvers vegna lestin fór svona hægt. Sums staðar er stutt á milli teinanna og vegarins og þar sem trukkurinn var var svo stutt á milli að þar sem hann beið eftir að komast út á veg 377 stóð aftasti hluti tengivagnsins á teinunum eða kannski var hann bara að reyna að skjóta sér áður en lestin kæmi. Lestin getur nefnileg verið allt að 3 km á lengd og þá þarf að bíða nokkrar mínútur meðan hún skröltir framhjá. Þegar maður er 3 km á lengd er ekkert grín að stoppa og reyndar er það yfirlýst stefna lestarinnar að hún stoppar ekki fyrir neinum og á því fékk trukkurinn að kenna. Síðustu þrír metrar vagnsins voru orðnir að fallegu mósaíki sem lágu á víð og dreif út um allt og restin af honum hafði fengið á sig fallegan snúning en enginn virtist hafa slasast. Og nú kemur loks að að tilgangi þessarar sögu:

Mér hefur liðið eins og tengivagninum seinni part vikunnar, með þeirri undantekningu þó að ég þykist vera slasaður og þá helst í stoltinu. Útskýring fylgir.

Það hefur verið gaman að fylgjast með Bjarna í fótboltanum og oft hefur mann langað inn á til að sýna strákunum eitt og annað, sérstaklega þegar illa gengur að skora. Það er margreynt að maður á fara varlega í það að óska sér og það sannaðist þegar mér bauðst að spila með liði sem samanstendur af mönnum á besta aldri. Eftir umhugsun og samninga um kaup og kjör ákvað ég að slá til og taka fram skóna að nýju eftir 7 ára hlé. Ég hef nefnilega ekki spilað fótbolta að neinu ráði síðan ég handleggsbrotnaði á æfingu með Augnabliki.

Við tóku miklar þrekæfingar og hlaup til að ná kílóafjöldanum niður og þolinu upp og eftir tvær vikur var stóra stundin runnin upp. Spilað er innanhúss og er leikurinn tvisvar sinnum tuttugu mínútur. Það eru ca. 12 í liðinu og 6 inná í einu þ.a. skipt er ört svipað og í íshokkí. Ég held að ég hafi náð að vera með í 12 – 15 mínútur áður en yfir lauk og hefði leikurinn ekki mátt vera sekúndu lengri því þá hefði örendi þrotið. Það sem varð mér til lífs er að við hliðina á vellinum er aðstaða á sportbar til að hvíla sig og þar fékkst bjór sem var drukkinn að sig góðra íþróttamanna. Það er ekki laust við að einhver hafi orðið hissa og e.t.v. örlítið sár yfir því að úthald og geta hafa ekki aukist að sjálfu sér eftir sjö ára hvíld.

Það var fyrst í kvöld að ég hafði mig aftur í það að fara út að hlaupa og var það ekki létt verk. Opinberar tölur sögðu að hitinn í dag hefði komist í 35 °C en einn hitamælir sem ég sá sýndi 39,5 °C. Það var ekki mikið kaldara í kvöld þegar ég tók rúntinn minn og nú er hættulegt að vera á ferð um gangstéttir bæjarins því flughál lýsisslóðin liggur út um allt eftir mig.

Nú sig ég fyrir aftan hús og er býsna ánægður með þráðlausa netið mitt (örugglega eins og nágrannar mínir sem eflaust eru búnir að hakka sig inn á netið). Mér er enn töluvert heitt í framan og það slær fallegum rauðum bjarma á garðinn. Birtan dregur að sér alls konar pöddur og eru þar verstar moskítóflugurnar. Ef maður fer ekki varlega halda þær veislu á manni og sjúga úr manni allt blóð. Þess vegna hef ég úðað mig allan með moskítófælu og lykta nú eins og frönsk portkona sem ætti fyrir löngu að vera komin á eftirlaun.

Nú er þetta orðið allt of langt og lesandinn örugglega farinn að leita í örvæntingu að töflum um flóð og fjöru og sólaruppkomu til að hafa eitthvað skemmtilegra að lesa. Því er best að athuga hvort portkonan geti fundið eitthvað að gera á efri hæð hússins (t.d. fara í sturtu) og óska öllum nær og fjær gleðilegra páska.