Tækniundrið

Hér á Gulrótabæ hefur tæknin haldið innreið sína við mikinn fögnuð húsdýranna. Við erum ekki tala um gamaldags dót á borð við tölvur eða farsíma eða annað slíkt skran. Fjarri því. Hér er sko komið inn fyrir dyr nýmóðins apparat sem gerir fólki kleift að horfa á sjónvarpið án þess að ganga af göflunum.

Það hefur ekki farið hátt en ég hef ómögulega getað hoft á sjónvarpið hérna af tveimur meginástæðum: flestar stöðvarnar sem við höfum haft eru drepleiðinlegar og svo eru leiðindin mögnuð með stöðugum auglýsingum. En ekki lengur! Í fyrri viku dreif ég mig í sjónvarpsfélagið og pantaði fleiri stöðvar þ.a. nú eru þær orðnar hundraðogeitthvað og með í kaupunum fylgdi með næstum alsjálfvirk upptökugræja. Nú er hægt að velja það sem maður vill horfa á af lista á skjá og taka upp án þess að þurfa að flækjast með spólur heldur fer þetta allt á harðan disk. Þetta heitir DVR og er TiVo líklega frægasta útgáfan af þessu ef einhver skyldi þekkja það. Svo er hægt að hægt að horfa uppáhaldsþættina sína í mestu makindum og hlæja hátt meðan maður spólar yfir auglýsingarnar. Ég græt næstum af gleði, ekki bara yfir þessu, heldur líka vegna þess að nú get ég loks horft á enska boltann og formúluna.

Hér hafa verið gestir til að hjálpa mér við að horfa á sjónvarpið. Eric hinn iðni kom fyrir rúmum tveimur vikum síðan og var hjá okkur í sjö daga. Hann vildi endilega verða að einhverju gagni og ekki vildum við skemma það fyrir honum þ.a. hann fékk að mála herbergið hans Antons. Sá litli var ansi ánægður með það því nú fær hann að sofa þar í friði í stað þess að þurfa að deila herbergi með foreldrum sínum. Ég held að allir séu ánægðir með þessa breytingu. Eric var varla stiginn upp í lestina til Oklahoma þegar Jörg frændi mætti á svæðið. Hann var hér í þarnæstu sýslu að kenna námskeið og kom við á heimleiðinni til að jafna sig eftir það. Hann var býsna hress og hjálpaði okkur við að eta steik og annað skemmtilegt. Daginn áður en Jörg fór heim hringdi Eric og spurði hvort hann mætti koma aftur. Það var ekki allt í sóma í Óklahóma og hann vildi heldur koma hingað í sveitasæluna en vera þar. Hann kom því aftur síðasta mánudag og var framyfir miðja viku. Nú er hann hjá bófunum í Síkagó og vonandi verður honum ekki meint af því.

Það er best að láta staðar numið hér því ég verð endilega að horfa á eitthvað sem ég hef tekið upp (reyndar er ég að horfa á Australian Pink Floyd Tribute Band sem verður í Fort Worth eftir rúman mánuð). Það hefði til dæmis verið gaman að horfa og hlusta á eitt sem Fríða heyrði Bjarna segja um daginn þegar hann fór með bænirnar:

Ó, Jesú bróðir besti
og barnavinur mesti;
Æ breið þú blessun þína
á barnaskóna mína.

Mig minnir að ég hafi beðið Jesú um að blessa barnæskuna þegar ég fór með þetta í sunnudagaskólanum en kannski veit Bjarni hvað hann syngur því hann skoraði gull af marki í dag sem reyndist svo vera sigurmarkið í leiknum.

Ég þakka þeim sem hlýddu.

Gúrkutíð

Það er dæmalaust hvað Texas-búar virðast leggja á sig til að bjóða okkur velkomin og láta okkur líða vel hérna. Nýjasta tiltæki þeirra er að útvega ausandi rigningu á afmælisdaginn minn og örlitla gjólu. Ef þetta minnir ekki á íslenskt haust þá veit ég ekki hvað gerir það.

Í dag virðist letin ætla að ráða ríkjum. Fyrir utan að hafa tekið aðeins til í garðinum í morgun hefur fátt verið afrekað annað en að róta í myndasafninu. Á eftir fara nokkur sýnishorn af því sem fannst þar.




Oft leggjum við leið okkar í Target-verslarnir. Í þeim fæst næstum allt milli himins og jarðar og því hægt að redda í einni ferð sem vantar á heimilið í stað þessar að þurfa að fara í margar verslanir. Önnur ástæða fyrir að fara í Target er að það getur verið stórskemmtilegt. Áður hefur verið birt mynd af skemmtilegum merkingum á hurðum hjá þeim og þessi tvö skilti vöktu mikla ánægju hjá mér en jafnframt vægar áhyggjur. Ef það þarf að taka sérstaklega fram að matur innihaldi næringu, hvað er þá í öllu hinu sem við höfum verið að kaupa og láta ofan í okkur?



Hvað gerir maður ef pabbi manns er heimsfrægur, stundar hættulega vinnu í þokkabót og er fjarri heimilinu öllum stundum? Ætli maður vilji ekki bara finna sér traust starf sem gerir manni kleyft að vinna frá 9 til 5 og verja kvöldum og helgum í faðmi fjölskyldunnar? Það er örugglega hægt að gera margt verra en að vera húðsjúkdómalæknir.


Ég ætla að fá 12" pizzu með pepperoni...

Um helgina fór ég út á fótboltavöll að fá mér smávegis hreyfingu. Fríða varð eftir heima með Bjarna og ætlaði að elda pizzu. Þegar ég hafði verið úti á velli í fáeinar mínútur heyrði ég væl í sírenum. Þegar ég leit við blasti þykkur reykjarmökkur við mér og sá ég ekki betur en að eitthvað hefði misfarist við pizzugerðina. Símtal heim róaði fljótt taugarnar og leiddi í ljós að eldurinn var hvorki í bökunarofinum okkar né annars staðar í húsinu.


Maður kemst við yfir þessu örlæti Dana.

Nálægt miðri 19. öld gerði heimtaði sjálfstæðishetjan Jón Sigurðsson að Danir greiddu háar bætur fyrir það arðrán sem þeir stunduðu á Íslandi fyrr á öldum. Þeir skelltu skollaeyrum við því en eitthvað hefur samviskan samt verið að naga þá. Ég fékk að minnsta kosti ekki betur séð þegar við vorum hjá foreldrum mínum á Íslandi í sumar. Þarna má lesa skýrum stöfum að loks hafi þeim Dönum tekist að búa til mannsæmandi sturtuhengi og til að friða samviskuna hafa þeir sent það sem greiðslu fyrir ótölulegan fjölda kúgilda sem runnu í kistu danska kóngsins svo hann gæti farið í stríð við Þýzkarana. Það er ekki svo lítil upphefð fyrir íslenskt alþýðuheimili að ráða yfir fyrsta almennilega sturtuhenginu sem framleitt er Danmörku.



Að lokum er svo áhugaverð frétt af vef Morgunblaðsins. Þarna má greinilega sjá að fjármálamenn á Íslandi láta sér ekki lengur duga að keppa í sumarbúðstaðabyggingum og laxveiði. Það verður spennandi að fylgjast með keppninni í hlutabréfavísitölu á næsta tímabili.