Leikför um landið

Það er líklega óhætt að fullyrða að flestir kannist við ævintýri Lukku-Láka (nema auðvitað Bryndís Björgvinsdóttir sem kærir sig ekki um heimsbókmenntir). Lukku-Láki var afar víðförull og þótt hann hafi ekki notið þjónustu American Airlines eða Delta komst hann ansi langt á Léttfeta. Undanfarið hef ég fetað í fótspor Láka en þar sem ég á engan hest hef ég notað American og Delta til að ferðast.

Fyrir tveimur vikum var ég sendur til San Diego í Kaliforníu og það var alls ekki leiðinlegt. Ef maður er ekki smeykur við umferðina og nennir að leita að bílastæði er frábært að vera þarna. Veðrið er alveg ljómandi gott og hitastigið mátulegt. San Diego og svæðið í kring hefur hæsta hlutfall heimilislausra í Bandaríkjunum og er það veðrinu að kenna/þakka því hitinn er fínn allan ársins hring og það fer ekki illa um neinn þótt hann þurfi að vera úti. Borgin liggur alveg við Kyrrahafið og nýta brimbrettagaurar og aðrir slæpingjar sér það óspart.

Landslagið er ótrúlegt og mjög fallegt. San Diego liggur nálægt einu mesta jarðskjálftasvæði Bandaríkjanna og er landið krumpað eins og harmóníka. Þeir sjá við því með því að byggja hús upp um allar brekkur og brýr út um allt. Nálægt hótelinu sem ég var á mætast þjóðvegir 5 og 8 og ég mæli ekki með því að taka ranga beygju þar. Það kostar smávegis aukarúnt.


Hmm, var það vinstri eða hægri?

Helsti gallinn við San Diego er hvað allt er dýrt. Hús, matur, skattar. Hins vegar mætti alveg lifa við það því það eru mjög góðir veitingastaðir á hverju strái. Splunkunýtt og spriklandi sushi, ensk kjöt- og nýrnabaka, sverðfiskur, tapas og margt fleira rann ljúflega niður með rauðvíni og bjór. Miðborgin er skemmtileg og búið að gera hana upp og hreinsa burt subbuskap og óþjóðalýð sem hafði komið sér þar fyrir. Þarna er hellingur af söfnum og skellti ég mér eitt kvöld á sjóminjasafnið og skoðaði m.a. sovéskan kafbát. Eftir heimsóknina í þá ofvöxnu sardínudós er ég afar feginn að hafa ekki munstrað mig i sovéska flotann.


Kútter Haraldur.

Þegar ég var yngri og las Lukku-Láka í gríð og erg bjó Ruth Smith í næsta húsi. Ég man eftir því eitt sinn þegar ég var heima hjá henni að leika við bróður hennar að hún sagðist ætla að flytja til San Diego þegar hún yrði stór. Þrátt fyrir að þetta hafi einhvern veginn fest í minninu þótti mér ekkert sérstaklega merkilegt við það enda hafði ég aldrei heyrt borgina nefnda fyrr. Kannski hafði ég bara ekki trú á þessum áformum Ruthar því ég man líka eftir því að hún ætlaði hefja söfnun fyrir söngkonuna Bonnie Tyler svo hún gæti látið laga í sér raddböndin eftir að hún varð hás eftir bílslys (hún fór reyndar svona illa í rödinni eftir kirtlatöku). Ruth hefði gert vel með því að flytja til San Diego en síðast þegar ég vissi bjó hún í Englandi. Hvort hún var að leita að San Diego eða Bonnie Tyler veit ég ekki.


Ruth Smith, 12 ára.

Eftir góða viku í Kálfhyrnu var haldið heim á leið. Þar fékk maður náðarsamlegast að vera í heila viku áður en ákveðið var að best væri að senda mig í burtu aftur. Nú er ég í Salt Lake City hjá mormónunum í Utah. Ætli Bryndís viti að Lukku-Láki kom við þar þegar hann lagði söngvírinn og söng "Hósíanna" í kirkjunni? Hérna er landslag ekki síðra en í San Diego og veðrið er eins og gott íslenskt sumarveður. Í aðfluginu fannst mér ég helst vera kominn til Hveragerðis þótt þar sé sennilega ekki að finna flugvöll þar sem þrjár flugvélar geta lent samtímis.

Það er ekki laust við að það mér hafi ég fundist vera kominn í þátt af Twilight Zone þegar ég var að sækja bílaleigubílinn í morgun. Hver haldiði að hafi sungið hásri röddu í hátalarakerfinu?:

Every now and then
I get a little bit nervous
That the best of all the years have gone by

Missið ekki af næsta bloggi: Tekist á við ellina.

Góðar stundir.