Ómetanlegt!

Heimsþekkt krítarkortafyrirtæki hefur í nokkur ár notað auglýsingaherferð þar sem verð nokkurra hluta er talið upp og síðasti hluturinn er alltaf ómetanlegur. Það er í tísku að apa þetta eftir og búa til sínar eigin auglýsingar og nú er röðin komin að mér:

Bílastæði: $5
Tveir (eða fleiri) bjórar fyrir leik: $15
Miði á úrslitaleik í NBA: $300
Að sjá mynd af sér á www.nba.com: Ómetanlegt!


Gummi (án hatts) og Gary (með hatt).

(Þessa fallegu mynd má finna í sínu náttúrulega umhverfi á NBA vefnum en það er óvíst hversu lengi þessi linkur er virkur.)

Eftir 26 ára ströggl tókst Dallas Mavericks loksins að komast í úrslitin í NBA deildinni í körfubolta og mætir þar Miami Heat í baráttu um titilinn. Gary Goodman, félagi minn og eigandi Hotsos, tekur körfuboltann sinn mjög alvarlega og tækifæri til að sjá leik í úrslitakeppninni vildi hann ekki láta framhjá sér fara. Það vildi ég í rauninni ekki heldur. Í vetur hafa gulræturnar fylgst með gengi Dallas af engu síðri áhuga en fólk á Íslandi fylgist með gengi ungmennafélagsins í sínu byggðarlagi. Eitt lítið ljón var þó í veginum og það var sú staðreynd allir miðar á leikinn voru uppseldir. Í Biblíunni segir frá því að óbilandi trú Daníels á guði sínum hafi bjargað honum frá ljónunum og í þeirri óbilandi trú okkar Gary að við myndum sigra okkar litla ljón og finna einhvern sem vildi skipta á miðum og nokkrum dollurum héldum við af stað niður í bæ.


Hættulegt ljón.

Miðbær Dallas (kannski er American Airlines Center ekki í miðbænum en hverjum er ekki sama?) var stappfullur af fólki sem annað hvort var á leiðinni á leikinn eða vildi selja eitthvað þeim sem voru á leiðinni á leikinn. Við keyptum okkur eitt bílastæði og röltum síðan í humátt að Laugardalshöllinni. Planið var að finna miða á svörtum markaði með söng Lúdó og Stefáns að leiðarljósi: “Ekkert fær mig stöðvað, um langan veg ég fer.” Við höfðum þó ekki fyrir því að burðast með 18 rauðar rósir enda slíkt að mestu leyti tilgangslaust þegar maður ætlar á körfuboltaleik.

Leitin að miðunum tók dálítinn tíma og var það verðljónið sem fældi okkur frá þeim miðum sem voru í boði. Við Gary vildum gjarnan sjá Shaquille O’Neal áður en hann gefst endanlega upp undan eigin þyngd og barsmíð annarra og auðvitað vildum við sjá Nowitzki og félaga í Dallas taka 1 – 0 forystu í einvíginu um titilinn en þúsund dollarar fyrir góð sæti þótti dálítið mikið. Miðaprangararnir voru ekkert á því að gefa sig með verðið þótt óðum liði að því að leikurinn hæfist þannig að við settumst við útibar nálægt höllinni og settum upp spjald þar sem auglýst var eftir miðum. Fjórum bjórum og nokkrum kjúklingabitum síðar vorum við engu nær að fá miða og héldum því aftur af stað. Varla höfðum við gengið 10 skref þegar við fundum prangara sem greinilega var orðinn drepleiður á því að reyna að selja miðana sína. Eftir stuttar samningaviðræður fékk hann fé og við miða og tóku þá við mikil hlaup. Hlaupin voru strembin en okkur tókst að forðast andlát og vorum komnir í sætin þegar staðan var 2 – 2.

Í hálfleik fórum við niður að gólfi þar sem Miami var að hita upp. Það er áhrifaríkt að standa þrjá metra frá þessum gaurum og gera sér almennilega grein fyrir því hvað þeir eru stórir. Þegar maður les á blaði eða í tölvu að Shaq sé 216 sentímetrar og 150 kíló finnst manni það mikið en þegar maður sér hann svona nálægt skilur maður betur hvers vegna hraustir og fullfrískir menn þeytast frá og hrynja niður eins og dauðar flugur þegar þeir kljást við hann. Ég minnti sjálfan mig á að vera ekkert að rífa kjaft við Shaq ef ég skildi rekast á hann úti á götu.

Dallas spilaði ekki sérlega vel en tókst samt að hafa 90 – 80 sigur og var stuðið gríðarlegt. Þetta er eitt af þessum kvöldum sem munu seint líða úr minni og var feikilega góð ástæða fyrir því að mæta seint í vinnuna í gær.

Stillið á Svala Björgvinsson og félaga á Sýn þegar þeir sýna leiki í úrslitakeppninni og sendið jákvæðar bylgjur yfir hafið. Go Mavs!


Klappstýrur félagsins. Líkleg ástæða fyrir því að ég leit af leiknum eitt augnablik.

Vatn og eldur

Í gær var ákveðið að njóta sólar og blíðu og haldið í vatnagarð mikinn í kaupstað hér suðuraf. Eins og annars staðar hefur komið fram var garðurinn uppgötvaður þegar Fríða villtist á ferðum sínum um nærliggjandi sveitarfélög og sannaðist því það sem Bakaradrengurinn í Hálsaskógi sagði: “Ekkert er svo með öllu illt að ekki boði nokkuð vont.” Já, vont.

Vatnagarðurinn er ljómandi skemmtilegur og þurfti að sýna mikla stillingu til þess að skilja ekki aðra fjölskyldumeðlimi eftir við hliðið og hlaupa æpandi og skríkjandi í öll tækin og rennibrautirnar. Þarna er eitthvað fyrir börn á öllum aldri. Fyrir fólk frá eyju í norður-Atlantshafi var gaman að komast í risastóra sundlaug þar sem búnar eru til öldur sem eru nógu kröftugar til að þeyta krökkum upp á bakkann og á annað fólk með tilheyrandi hlátri og gráti. Þeir sem gerast gestir hjá gulrótafjölskyldunni geta gert ráð fyrir að fá að upplifa fjörið því við munum örugglega fara þangað aftur.

Hins vegar verður einu breytt; næst verður skrúfað niður í kokhreysti fjölskylduföðurins þegar kemur að því að bera á fólk sólarvörn og þessháttar. Eftir margra mánaða veru í sólskini og hita þóttust sumir vera orðnir nógu vanir til þess að þurfa ekki slíkt. Það var svo sem ekki alrangt því sólar hefur verið neytt í hóflegum skömmtum hingað til og var svo komið að 90 mínútur hádegissólinni án hlífðarfatnaðar og aukaefna þóttu ekkert tiltökumál. Hins vegar ekki sömu sögu að segja af þremur tímum í sól og vatni. Eftir kvöldmatinn fór að bera á óþægindum í baki og öxlum. Sem betur fer voru drengirnir á efri hæðinni í gærkvöldi meðan ég sat niðri og reyndi að horfa á íþróttir í sjónvarpinu því annars hefðu þeir e.t.v. lært einhver orð sem ekki eru kennd í sunnudagaskólanum. Það munaði litlu að ég kallaði út slökkviliðið í gær. Nú er lítið hægt að gera annað en að bera á sig græðandi fjallagrös og ræna freoninu úr ísskápnum. Þetta verður vonandi komið í gott lag fljótlega. Aðrir í fjölskyldunni sluppu við bruna og meira að segja næpuhvítur mjólkurgrísinn enda var hann makaður tveggja sentimetra þykku lagi af Mega-Sunblock 5000.


Vinstri öxl um klukkan 21.00 í gærkvöldi.

Það verður ljómandi gott að komast til Íslands eftir tæpar tvær vikur þar sem mesta hættan á bruna stafar af þeim óteljandi gasgrillum sem þar er að finna. Þar sem ég hef í hyggju að hreyfa hvorki legg né lið allan þann tíma sem við erum þar og láta þjóna mér í hvívetna ættu líkurnar á frekari bruna að teljast fremur litlar. Líkur á legusári eru öllu meiri en það er önnur saga.