Japenskur logari

Á föstudagsmorgun var talsverður hamagangur við að koma fólki út úr húsi. Bjarni átti að mæta í skóla og ætlaði að fá far hjá föður sínum og Anton átti að mæta til læknis og ætlaði að fá far hjá móður sinni. Planið var svo að foreldrarnir fylgdu báðir Antoni í læknisviðtal. Hins vegar kom á daginn að ekki myndi nást að skutla Bjarna í skóla og mæta á læknastofu á réttum tíma og því var hann drifinn með á læknastofu. Bjarninn var fullvissaður um það að hann ætti bara að mæta til að fylgjast með og allra síst átti hann að fá sprautur. Annað kom þó á daginn. Konan sem hringdi á fimmtudag og minnti okkur á tímann gleymdi að taka fram að drengirnir ættu báðir að mæta til læknisins og því var eins gott að við náðum ekki að fara í skólann. Bjarni lét ekki á neinu bera þótt ekki hefði allt staðist sem við hann var sagt og þáði tvær sprautur af miklum hetjuskap. Þegar búið var að setja plástur á meiddið og fá sleikjó í verðlaun var hins vegar kominn tími til að benda á óréttlætið: "Pabbi, þú logðir að mér!" Lygara-pabbinn lét hjá líða að leiðrétta ranga sagnbeygingu og umlaði eitthvað um gleyminn læknaritara og annað sem hlaut enga samúð hjá syninum.

Þetta er ekki í fyrsta skipti sem maðurinn ungi lætur eitthvað skrýtið eða skakkt út úr sér. Sumt af þessu má rekja til ungs aldurs, eitthvað til fjarveru frá íslenskum börnum en annað er spunnið á staðnum í fylgsnum hugans.

Skert og geft er oftast notað sem þátíð fyrir skorið og gefið. Reynt er eftir fremsta megni að leiðrétta slíkar vitleysur og þykir greinilega nóg komið af slíkum leiðréttingum. Bjarni spurði hvort ég gæti skert snúðinn fyrir hann í kvöld og þegar ég sagði enn einu sinni að maður ætti ekki að segja skert sagði hann: "Já, ég veit. Geturðu skerið?"

Aðeins er farið að bera á því að orðum í íslensku og ensku er ruglað saman. Til dæmis spurði Bjarni hvort ég gæti keyrt fastar þegar hann vildi fara hraðar. Eins segir hann: "Þú misstir" þegar maður hittir ekki á markið í fótbolta. Hann virðist líka alveg vera hættur að nota spil og er farinn að nota kort í staðinn. Þegar Ketill var hjá okkur um daginn og spilaði við okkur fótbolta var Bjarni eitthvað ósáttur við framgöngu bróður síns og gaf honum gula ljósið. Hann virðist hafa fattað að þetta var ekki alveg samkvæmt reglubók alþjóða knattspyrnusambandsins og næst þegar stóri bróðir var með tuddaskap fékk hann rauða spilið að launum. Sum orð hafa auðvitað ekki verið notuð lengi og þegar við fórum í dýragarðinn um daginn og sáum nashyrning var Bjarni yfir sig hrifinn að hafa séð þríhyrning. Fyrir nokkru bað Bjarni mig um að koma spila við sig en einhver töf varð á því að ég gæti slitið mig frá því sem ég var að gera. Þegar ég loks hafði tíma til að spila sagðist Bjarni ekki nenna því lengur því hann væri búinn að missa hugann.

Strákurinn hefur fundið upp nýyrði og var reyndar búinn að því áður en við fluttum til Ameríku. Það er orðið "þegness" og er stytting eða afbökun á "þess vegna". "Pabbi henti boltanum í mig þegar ég var að hlaupa og þegness datt ég og fékk kúlu á hausinn". (Pabbanum var fyrirgefið fyrir það eftir að við versluðum við ísbílinn sem keyrir stundum um hverfið.)

Fyrir löngu, heima á Íslandi, áttaði Bjarni sig á því að stundum þyrfti að sýna GSM-símum aga. Þegar móðir hans spurði einhvern tíma hvort hann hefði séð símann hennar svaraði hann: "Já, hann er í hræðslu." "Ha? Er hann í hræðslu?" "Já, þarna hjá hræðslutækinu inni í eldhúsi." Það virðist sem sagt vera hægt að hlaða GSM-síma með því að hræða þá pínulítið.

Listinn yfir ruglumbullið er langur og stærstur hlutinn af þessu væri gleymdur ef ekki hefði verið skrifað niður jafnóðum. Það væri að æra óstöðugan að skrifa um það allt. Það er því ágætt að enda þetta hér með því að segja frá því að málvísindamaðurinn upprennandi setti upp geysilegan mæðusvip í vikunni þegar honum var sagt að litli bróðir væri Ameríkani. Hann var nefnilega ekki hrifinn af því að þurfa alltaf að tala ensku við hann þegar sá litli byrjaði að tala. Reyndar ætti ekki að vera vandamál fyrir Bjarna að tala á ensku við Anton því hann er orðinn ansi sleipur í henni og er farinn að heyra hvað er rétt borið fram og hvað ekki. Það var ekki laust við að einhver hafi orðið kindarlegur þegar syninum var svarað á ensku og svarið til baka var: "Ertu að tala japönsku?"

Sayonara!

Nú er úti veður vott . . .

Hér er blautt. Það er líka stórhættulegt að fara út því ekki er nóg með það að hér sé úrhellisrigning heldur eru hér þrumur og eldingar. Hávaðinn og glæringarnar eru slíkum ósköpum að Íslendingar gætu verið stoltir af því að ná slíkum effektum með öllum flugeldunum sínum á gamlárskvöld. Þetta hefur staðið yfir meira og minna síðan í gærkvöldi en þó styttir upp inn á milli. Þetta á víst að vera svona fram yfir helgi. Vonandi dregur aðeins úr veðrinu seinni partinn í dag því þá ætlum við að fara í partý. Steve þjálfari, sá sem þjálfar Smashers, og konan hans buðu okkur til þeirra í kvöld. Dagskráin lítur mjög vel út því þau ætla að elda, búið er að kaupa bjórkút og fótbolti verður í sjónvarpinu. Það eru þó takmörk fyrir því hvað börnin fá að vaka lengi og drekka mikið því drengirnir eiga að spila leik á morgun klukkan þrjú. Það var mjög gott að fá Ketil hingað og ekki síst til þess að hjálpa okkur Bjarna við fótboltaæfingarnar. Við Bjarni erum hvor á sínum endanum á ferlinum og fínt að fá einhvern bæði kann til verka og hefur eitthvað úthald.


Þrumuskot í uppsiglingu.


Skrambinn! Stöngin út.


Úff! Vonandi sjá þeir ekki hvað ég er þreyttur.

Það verður tilbreyting fyrir okkur að vera gestir í stað þess að hafa gesti. Hér hefur verið gestkvæmt en síðustu gestirnir fóru á miðvikudaginn. Þá keyrðum við Völu og Ketil á flugvöllinn og þau flugu áleiðis til Íslands. Það var mjög gaman að hitta allt þetta fólk, bæði það sem gisti hjá okkur og þá sem sóttu ráðstefnuna í síðustu viku sem var meginorsök alls gestagangsins. Ferðin í dýragarðinn síðasta laugardag var vel heppnuð og ekki var verri ferðin í griparéttirnar í Fort Worth um kvöldið. Hitinn var svo mikill og sólin svo sterk að talið var best að maka allan hópinn sólarvörn af sterkustu gerð svo að íslensk mjallarhúðin brynni ekki til ösku. Bjór og gosdrykkir voru svo óspart notaðir til kælingar.


Fríða og Íris tóku sig vel út í Fort Worth Zoo.


Kæling og hvíld eftir heitan dag.

Við erum þessa dagana að velta því fyrir okkur hvenær best er að fara í heimsókn til Íslands. Við þurfum að taka ákvörðun bráðlega og líklega verður farið um miðjan júní eða í lok júlí. Það óneitanlega freistandi að komast burt frá Texas meðan mesti hitinn er en hann byrjar í júlí en þá er auðvitað lengra þar til allir aðdáendur okkar á Íslandi fá að sjá okkur. Ákvörðunin verður tilkynnt við hátíðlega athöfn síðar.

Allt rólegt á vesturvígstöðvunum

Það er e.t.v. ekki rétt að það sé rólegt hér þótt fréttir hafi ekki verið ritaðar í nokkurn tíma. Hér hefur reyndar heilmikið gerst og ef minnið hefur ekki alveg gefið sig rifjast kannski eitthvað upp. Sem betur fer hefur betri helmingurinn einnig tekið að sér pistlaritun og léttir það á pressunni.

Fyrst ber auðvitað að nefna heimsókn hr. Ketils til okkar á Gulrótargötuna. Hann mætti síðasta laugardag í fylgd Völu og Torfa frá Íslandsbanka sem voru að mæta á ráðstefnu. Upphaflegt plan var að mæta hingað á föstudag en vegna seinagangs í einhverjum dragslóðum í Keflavík lagði vélin of seint af stað til Boston. Þar af leiðandi misstu þau af tengifluginu og gistu eina nótt í Boston. Einhver misskilningur varð svo á laugardaginn því við héldum að við ætluðum hittast klukkan eitt á laugardag en klukkan fjögur var enginn mættur og við farin að fletta upp númerinu hjá hjálparsveit skáta. Ekki hafði náðst í ferðalangana í síma en fyrir rest létu þau vita af sér og voru heil á húfi. Þau höfðu tekið smávegis útúrdúr og farið í verslun þar sem ProShopper 2000 hafði fundið hjá sér þörf að tæma eina fataverslun.

Þessa dagana gista Yngvi og Íris einnig hjá okkur. Helmingur þeirra var einnig á ráðstefnu en hinn helmingurinn hefur verið á ráfstefnu í búðum með Fríðu. Einmitt þessa stundina eru Yngvi og Íris týnd og búðarfólki gefin og eigum við ekki von á þeim fyrr en í kvöld þegar þau verða búin að rétta af viðskiptahalla Bandaríkjanna við útlönd.

Bjarni er byrjaður í fótboltanum og hefur gaman að. Þetta er að sjálfsögðu mest til gamans gert og mörkin ekki talin né úrslit skráð. Auðvitað telur maður þó í laumi og unnust fyrstu tveir leikirnir 15-4 og 14-5 en síðasti leikur tapaðist 10-3. Bjarni skoraði fyrsta markið í öðrum leik og furðaði nærstatt fólk sig á þessum óða manni sem hoppaði upp og niður við hliðarlínuna þegar það gerðist. Hann er greinilega upprennandi stjarna því fyrir utan markaskorun fékk hann tognun í nára og hælsæri af skónum. Á sunnudaginn eru tveir leikir á dagskrá og það verður fróðlegt að sjá hvort úthaldið dugir í það.

Unglingarnir í Ottawa eru komnir heim til sín úr svaðilför til Suður-Afríku, að mestu leyti óskemmdir. Það fór auðvitað eins og mig grunaði og voru þau hneppt í gíslingu af innfæddum eskimóum fyrir þekkingarleysi á heimsbókmenntum.

Á morgun er heilmikið á dagskrá: Afmælisveisla, ferð í dýragarð, heimsókn í cowtown í Fort Worth og fleira. Afmælisveislan átti að vera um síðustu helgi en ekkert varð úr henni vegna tafa á flugi. Þessu verður því öllu skellt saman í einn stóran pakka á morgun og það verður heilmikið fjör ef það rignir ekki á okkur.