The Special One

José Mourhino, þjálfari Chelsea, þykist vera merkilegur og kallar sig The Special One. Honum er þó vissara að fara að gæta að sér því hann hefur nú eignast harðsnúið keppinaut. Síðasta laugardag kláraði ég nefnilega þjálfaranámskeið á vegum North Fort Worth Alliance Soccer Association ($10 í verðlaun fyrir að segja þetta án þess að ruglast) og hef nú öðlast fullgild réttindi til að þjálfa knattspyrnumenn 10 ára og yngri. Ef svo heldur áfram sem horfir verð ég kominn með réttindi í Meistararadeildina innan fárra ára og þá verð ég ráðinn til Chelsea og mun selja alla leikmennina þ.a. þeir falli og verði ekki að flækjast fyrir Liverpool.

Annars er ástæða þess að sóst var eftir þessum réttindum sú að Bjarninn hefur verið skráður í lið sem nefnist Falcons. Kerfið hér er dálítið örðuvísi en það er á Íslandi og annars staðar í í Evrópu. Þar sjá félög eins og Valur og Reynir Sandgerði um þjálfun yngri flokka í þeim tilgangi að ala upp framtíðarknattspyrnumenn sem þeir geta annað hvort notað eða, ef þeir eru góðir, selt þá til útlanda. Hér er ekkert slíkt í gangi og allur fótbolti yngri flokka í höndum sambanda á borð við NFWASA. Þar þurfa foreldrar að bjóða sig fram til þjálfunarstarfa og það gerði ég. Ég fer á næstum hverja einustu æfingu sem Bjarni mætir á og ég hugsaði sem svo að ég gæti þá alveg eins þjálfað nokkra strákaorma. Ég er því orðinn The Special One hjá Falcons, eða verð það vonandi næstkomandi fimmtudag þegar fyrsta æfingin fer fram.

Af öðrum íþróttum er það að frétta að ég hef lagt mitt af mörkum til þess að Magni haldi áfram í Rockstar Supernova. Þessi þáttur er skrambi leiðinlegur og ekki líst mér á larfana sem standa að bandinu en maður verður að halda með Íslendingum þegar þeir eru að keppa. Ég hef því setið hér fyrir framan sjónvarpið með tölvuna í fanginu og kosið í gríð og erg því það má kjósa eins oft og maður vill. Hvað myndi Framsóknarflokkurinn ekki vilja gefa fyrir það? Ég kaus meðan Family Guy rann hjá í TeVe og mér telst til að ég hafi náð að kjósa Magna mús nærri því hundrað sinnum á þeim tíma. Það er því ekki mér að kenna ef hann kemst ekki áfram.

Veit einhver hvernig Guðna Ágústssyni gekk í kosningunni um varaformannsembættið? Ég hef sérstakan áhuga á stjórnmálaferli hans eftir að hann sat á næsta borði við okkur Fríðu á El Patio á Mallorca og fékk sér lambakótilettu með frönskum og hvítvíni.

Adios.

Þar kom að því: 42

Undanfarið hefur læðst að mér sá grunur að hér í Texas geti verið heitt á sumrin. Í útvarpinu heyrast hótanir um skömmtun á rafmagni þar sem því er öllu spandérað í loftkælingu og í blaðinu má lesa áætlanir um vatnsskömmtun þar sem of miklu sé sullað á skrælnaða garða og lóðir. Bjarni fékk með sér eyðublað heim um daginn þar sem við vorum beðin um að gefa til kynna hvort hann mætti vera úti þegar ósónmagn í loftinu næði ákveðnu stigi sem þeir nefna hérna orange. Engar hörmungar hafa þó enn dunið yfir og við höfum fengið að hafa rafmagn og vatn í friði.

Þrátt fyrir allt þetta hef ég látið mér fátt um finnast þegar fólk kvartar yfir hita. Ég veit ekki hvort ég er svona ótrúlega svalur eða bara lengi að fatta en mér hefur líkað hitinn ágætlega. Sólin breiðir örlítinn lit yfir hina pappírshvítu íslensku húð og svo skilst mér að líkaminn verði uppfullur af D-vítamíni í sólinni sem hlýtur að vera afskaplega hollt. Auðvitað svitnar maður stundum en þá fær maður sér bara kalt vatn eða fer í sturtu. Í húsum, bílum, búðum, skrifstofum og annars staðar þar sem maður þarf að vera yfir daginn eru kælikerfi á fullu spani og ekki hægt að kvarta yfir hita þar. Ef maður er svo heppinn að vera staddur við sæmilega stórt vatn eins og við gulræturnar og gestir vorum í gær má stinga sér út í það sér til kælingar. Ég hef því ekki séð neina ástæðu til að setja neitt út á veðrið - þar til í dag.

Í dag lyppaðist ég loks niður fyrir hitanum. Ég er nokkuð viss að það hefur verið svona heitt fyrr í sumar en ég man þó ekki eftir því. Það má því segja að það sé vísindalega sannað að það þurfi rétt rúmar 42 gráður á Celsius-skala til þess að ég segi: "Úff, það er rosalega heitt í í dag."

Úff, það var rosalega heitt í dag!

Það var lítið farið að kólna þegar við fórum öll í bæinn að fá okkur kvöldmat. Bryndís og Orri buðu upp á sushi á Kobeya og ís í eftirrétt á Milwaukee Joe's. Þetta var allt ljómandi gott og kunnum við þeim bestu þakkir fyrir: Arigato Orri-san & Bryndís-san. Þar að auki var orðið örlítið svalara klukkan níu í kvöld þ.a. lífið var bara orðið býsna gott aftur.

Salut!

Ofvæni

Nú er sunnudagsmorgun hér í Heitalandi. Þrír eru vaknaðir og stunda eftirfarandi tómstunduaiðju:

• Horfa á barnatíma.
  
• Naga bangsa.
  
• Bíða eftir iðnaðarmönnum.
  

Ég vil ekki draga úr skemmtanagildi þess sem hinir tveir eru að gera en ég leyfi mér samt að halda því fram að iðnaðarmannadæmið sé mest spennandi.

Við höfum talað um það síðan í apríl, ef ekki lengur, að stækka stéttina fyrir aftan hús. Hún er vissulega stærri en frímerki en það þarf ekki mörg umslög til að þekja hana. Þetta þykir ekki alveg nóg og það er ansi þröngt á þingi þegar fjórir sitja við borðið, hvað þá þegar fleiri mæta. Grillið tekur sitt pláss og svo þarf að vera hægt að komast inn í hús án þess að ganga alltaf hringinn.


Það var fjör þegar nágrannarnir buðu sér í heimsókn.

Snemma í júní höfðum við samband við stéttagerðarmann sem kom nokkuð fljótt á staðinn. Við diskúteruðum stærð nýrrar stéttar og lögun, náðum samkomulagi um verð og allt virtist stefna í að við gætum fljótlega notið sólar og steikur án þess að reka olnbogana hvert í annað. Þá hófust leiðindin. Stéttarfélagið sagði nefnilega að það þyrfti að færa úðunarkerfið og þeir snertu ekki á slíku. Síðan þá er búið að senda föx, hringja símtöl, fylla út beiðnir á vefsíðum og fara á skrifstofur en allt til einskis. Næstum því.

Loksins í gær mættu hér tveir gaurar sem endilega vildu færa úðarana. Þegar ég var hættur að hoppa og skríkja (það tók svona 5 mínútur) fórum við að ræða útfærslu og önnur smáatriði og þá kom í ljós að mennirnir vildu fá borgað. Við vorum á leið út á land og myndum því ekki vera á staðnum að verki loknu og því fannst þeim best að koma aftur í dag. Þeir ætluðu að koma milli klukkan átta og níu í dag en nú er klukkan fimm mínútur í tíu og ekki laust við að neðri vörin á einhverjum sé farin að titra örlítið af einskærum vonbrigðum. Þetta hlýtur þó allt að bjargast. Kannski hefur bara sprungið á trukknum þeirra eða þeir tafist í sjoppunni.

Adios!