Öðruvísi áramót

Já, þessi áramót eru öðruvísi en við eigum að venjast. Ef þetta hefði ekki verið eini dagurinn sem var eftir á dagatalinu hefði fátt bent til þess að í dag væri gamlársdagur. Við tókum til og settum í þvottavél, vöskuðum upp og fórum út rétt eftir hádegið í fæðuleit. Við fengum sæmilegan hádegismat á Friday's og eftir það var farið í bíltúr í gegnum Fort Worth. Það labbar ekki nokkur maður hér ef hann kemst hjá því og við viljum ekki skera okkur úr og keyrðum því bara þvers og kruss í gegnum miðbæinn. Eftir bíltúrinn var þreyttu fólki skutlað heim en sá sem eftir stóð fór og náði í meiri mat í kjörbúð. Ekki var áramótasteikin stór enda var það eins gott því við hefðum líklega ekki haft neina lyst á slíku. Í sjónvarpinu var nefnilega þáttur um konu sem borðaði allt sem hönd á festi og hætti ekki fyrr en hún var orðin 250 kg og gat ekki gengið lengur. Það kom þó ekki í veg fyrir að rjómaís með ferskum jarðarberjum rynni ljúflega niður.

Hér er engum flugeldum skotið og er það líklega vel. Það hefur verið þurrt það sem af er vetri og mikil hætta á að þurr gróður fuðri upp af minna tilefni en því að stórhættulegum flugeldum sé skotið að honum. Einhverjir eldar hafa brunnið í Oklahoma og nyrst í Texas en við höfum ekki orðið vör við það hér. Við fengum örlitla innsýn í flugeldaskothríðina á Íslandi í gegnum símtöl við ættingja og verður það að duga þessi áramótin.

Við fögnuðum áramótunum eiginlega of snemma. Við horfðum á útsendingu sjónvarps á netinu og þegar '2005' hvarf af skjánum og '2006' birtist í staðinn var tappa skotið úr freyðivínsflösku og skálað. Það skal þó tekið fram að Bjarni fékk appelsínusafa til að skála í. Við hugsuðum okkur gott til glóðarinnar eftir það og komum okkur vel fyrir með tölvu og ætluðum að horfa á áramótaskaup. Þá voru þrjótarnir hjá RÚV búnir að fjarlægja skaupið af vefnum hjá sér og við urðum að gera okkur innlendan fréttaannál að góðu í staðinn.

Á morgun er 1. janúar eina ferðina enn og það verður spennandi að sjá hvað nýtt ár ber í skauti sér. Við vitum að minnsta kosti tvennt sem gerist: Pétur kemur alla leið frá Finnlandi á morgun og Fríða verður orðin mjórri áður en mánuðurinn er liðinn.

Ég held að það sé vel við hæfi að ljúka þessum síðasta pistli ársins með vísunni sem Lukku-Láki kenndi okkur: "Æm a púr lónsóm káboj and æm far avei fromm hóm..."

Gleðilegt ár!

Jólameltingin

Lesendur er örugglega farið að lengja eftir næsta pistli frá útlandinu og því er ekki úr vegi að rita einn slíkan í kvöld.

Síðustu dagar hafa að sjálfsögðu að mestu farið í meltingu á jólamat og öðru góðgæti. Heimilisfólkinu hefur borist gríðarleg aðstoð erlendis frá við að borða mat og liggja í leti. Feðgarnir Jörg og Bjarki bárust okkur með flugpósti alla leið frá Íslandi snemma í síðustu viku og skömmu síðar bárust unglingarnir landleiðina frá Ottawa í Kanada. Það hefur því verið fjölmennt á heimilinu og enginn hefur þurft að láta sér leiðast. Gamlir spilataktar hafa verið rifjaðir upp, bjór og ávaxtasafi drukkinn ótæpilega og nýtt heimsmet í DVD-glápi sett.

Haldið var upp á jól að íslenskum hætti, þ.e. jólasteikin borðuð og gjafir opnaðar á aðfangadagskvöld. Pakkahrúgan undir og kringum tréð var slíkt að það var ekki á eina manneskju leggjandi að útbýta því öllu til viðstaddra og því var brugðið á það ráð að sá sem fékk pakka þurfti að sækja þann næsta, lesa á miðann og afhenda. Hugmyndin virtist ekki slæm og gekk þetta vel framan af. Eftir u.þ.b. klukkutíma fór hinsvegar að hægjast á því allt blóðstreymi stefndi til meltingarvegarins og fólk steig hvert á annars bumbu þar sem þær löfðu út um allt gólf. Var síðustu pökkunum því útbýtt snaggaralega af þeim sem höfðu mátt til að standa í fætur að einhverju leyti. Sennilega er engu logið um að allir hafi fengið eitthvað fallegt og að almenn ánægja hafi ríkt á aðfangadagskvöld.

Lífinu var tekið með ró á jóladag en einhverjir íþróttaálfar rifu sig þó upp og fóru út að hlaupa. "Hlaupa" er kannski ekki rétta orðið þar sem fréttir herma að íþróttaviðburðurinn hafi farið hægt og virðulega fram. Piltarnir ungu og hárprúðu eiga heiður skilinn fyrir að skilja aldursforsetann ekki eftir á næsta götuhorni þar sem hann stóð másandi og blásandi með lungu og lifur í höndunum. Jörg lét þessar hörmungar þó ekki á sig fá og hefur verið iðinn við drífa sig út á Beckham-skónum og hlaupa um hverfið. Það væri munur ef fleiri hér á bæ hefðu andlega og líkamlega orku til að hafa sig í slík afrek.

Á annan í jólum var mikið húllumhæ því þá var íslenskt hangiket á boðstólum í hádeginu. Miklar tilraunir fóru fram í eldhúsinu við að ná réttu bragði af hveitijafningnum og talsverð vinna var lögð í að fá möndlugrautinn til að mallast án þess að brenna. Goodman-fjölskyldunni var boðið í mat og stóðu þau sig með miklum ágætum við átið þrátt fyrir framanlega rétti sem í boði voru. Harðfisk vildu þau hins vegar hvorki sjá né heyra og allra síst bragða á honum. Þau horfðu undrandi á Bjarna spæna í sig heilt ýsuflak á fáeinum mínútum og hefðu sennilega haldið að við værum að fara illa með hann ef við hefðum ekki varað þau við fyrirfram við að þeim gæti þótt harðfiskurinn einkennilegur. Hangikjötið var hins vegar afar gott og meira að segja svo gott að yfirkokkurinn gleymdi sér alveg og skildi grautinn eftir á hellunni helst til lengi þ.a. ekki var lagt í að bera hann á borð. Þessi frumraun í grautargerð fer í reynslubókina og verður þetta vonandi betra á næsta ári.

Ofurbíllinn frá Ottawa laskaðist eitthvað á leiðinni suðureftir og flest bendir til að eitthvað í pústkerfi hafi látið undan. Það var því ekki um annað að ræða en að koma bílnum á löggilt verkstæði strax og það var opnað eftir jólin og láta fara yfir hann. Það tekur hins vegar meiri tíma en gert var ráð fyrir og því eru hér tveir strandaglópar sem ætluðu að vera komnir af stað norður á bóginn. Það væsir hins vegar ekki um þau og enginn þarf að örvænta. Að öllum líkindum geta þau lagt af stað að morgni fimmtudags og náð á áfangastað kvöldið eftir.

Í næsta pistli verður líklegast sagt frá því hvernig farið er að því að halda upp á áramót án þess að nota flugelda og freyðivín og brenna gamalt rusl til ösku.

Pílagrímsför

Í dag rann upp langþráð stund, að minnsta kosti fyrir suma. Lengi hefur verið beðið eftir tækifæri til að komast á fornar söguslóðir og kynna sér Southfork-búgarðinn sem var sögusvið Dallas-þáttanna frábæru sem eru nokkurn vegin hið bandaríska ígildi Íslendingasagnanna.

Við fórum snemma af stað en þó ekki fyrr en búið var að reyna að láta smyrja fjölskyldubílinn í þriðja sinn. Fyrri tvær tilraunir höfðu ekki gengið vel af ýmsum ástæðum og því var talið best að mæta á svæðið klukkan sjö á laugardagsmorgni. Öruggt var talið að fáir væru þá á ferðinni. Reyndin var allt önnur og klukkan 7.01 var komin klukkutíma biðröð. Það var ekki um annað að ræða en að skella sér í röðina því ekki er hægt að gera fjórar tilraunir til þess að skipta um olíu á bílnum. Bifreiðaverkstæði Allen Samuels býður viðskiptavinum upp á biðstofu sem föngum í gúlaginu sovéska hefði líklega þótt alveg bærileg. Það var þó talið betri kostur að sitja þar með syfjuðum og misglöðum bíleigendum frekar en að hanga einn í bíl eins og afundinn afdalabóndi. Lesefni var með í för til að stytta stundir og veitti ekki af því. Biðtíminn var orðinn rúmur klukkutími þegar ákveðið var að athuga hvernig gengi og kom þá í ljós að afgreiðslumennirnir hafa sennilega talið mig af þar sem ég sinnti ekki kalli sem beint var til mín í gegnum hátalarakerfið. Ég veit það næst að þegar heyrist 'Mmmh Mmnhmmnp' þá er átt við mig. En nóg um olíuskipti.

Southfork er dálítið langt í burtu og ætli það hafi ekki tekið okkur um klukkustund að komast þangað. Það gekk þó sæmilega vel og er mesta furða hvað gengur vel að rata á hraðbrautunum ef maður undirbýr sig dálítið. Southfork stendur þó ekki við neina hraðbraut heldur er úti í sveit eins og vera ber. Aðkoman er þó ekki eins og í þáttunum og maður fær hálfgert sjokk þegar upplýst er hversu mikið var tekið upp í stúdíói og hvernig þáttagerðarmenn blekktu sjónvarpsáhorfendur í meira en áratug.

Búið er að breyta öllu pleisinu í safn og reisa ráðstefnuhöll á landareigninni. Þar stóð einmitt yfir pókermót þegar við mættum á svæðið. Tekið er á móti gestum í sérstakri gestamóttöku sem einnig þjónar hlutverki minjagripaverslunar. Þegar búið er að kaupa miða tekur við strangt prógramm sem best er að fylgja. Prógrammið byrjar við inngang Dallas-safnsins og þar tekur kurteis maður myndir af gestum sem þeir geta keypt gegn vægu gjaldi í lok heimsóknar. Eftir það tekur við túr um safnið. Safnið er um 10 metra langur gangur sem er í laginu eins og U. Þar má sjá blaðaúrklippur, forsíður af tímaritum og nokkrar myndir af leikurum úr þáttunum. Þrátt fyrir að safnið hafi ekki alveg staðið undir væntingum sýndum við samt tilhlýðilega virðingu. Þegar komið er út úr safninu hinum megin bíða þar vagnar dregnir eru af traktor og flytja gesti að aðalbyggingunni. Þar eru þeir leiddir inn í setustofu þar sem haldinn er stuttur fyrirlestur um þættina og sögu þeirra. Eitt af því sem kemur á óvar er hversu lítið húsið er og annað hversu lítið var tekið upp á staðnum. Útiatriði voru tekin upp þarna og einstaka inniatriði. Annars fór þetta allt fram í stúdíói í Kaliforníu. Það sem er áhugavert er að fjölskyldan sem átti húsið bjó þar fyrstu árin sem þættirnir voru teknir upp. Þau gáfust hins vegar upp þegar ágangurinn var orðinn of mikill. Fólk sendi J.R. bréf of skeyti í bílförmum þegar hann var skotinn og oftar en ekki var eitthvert pakk að synda í lauginni. Eftir fyrirlesturinn fengu gestir að valsa um húsið að vild og er þetta hreint ekki slæmt hús.

Að lokinni heimsókn þurfti að sjálfsögðu að kaupa slatta af minjagripum og þriðju seríu af þáttunum. Það gæti verið notalegt að hlamma sér í sófa með viskýglas eins og J.R. og horfa á einn eða tvo þætti í kvöld til þess að rifja upp gamla miðvikudagsstemmingu frá þeim tíma þegar þættirnir voru sýndir á RÚV (viskýið er ekki hluti af gömlu stemmingunni heldur bara leikmunir til að komast í betra samband við J.R og Jock).

Það skapaðist líka ákveðin stemming á leiðinni heim. Unglingspiltar, sem líklega hafa verið á bíl móður sinnar, óku á undan okkur hluta leiðarinnar og virtust ekki alveg hafa á hreinu hvert þeir ættu að fara. Tvisvar hemluðu þeir á óhefðbundinn hátt þ.a. við þurftum að gera það líka. Í seinna skiptið óku þeir út í kant og þegar við brunuðum framhjá þótti við hæfi að láta vanþóknun sína í ljós með handarbendingu sem þó var alls ekki dónaleg. Örstuttu síðar brunaði bíll mömmu fram úr okkur og aftur var hemlað og í þetta sinn stöðvaðist bíllinn alveg og tveir piltar stukku út og gerðu sig breiða. Þeim virtist mikið niðri fyrir og spurðu: "A' you flippin' me off?" Þeim var gerð grein fyrir að handarbending hefði verið kurteisari en það og að aksturslag þeirra hefði verið óþægilegt öðrum vegfarendum. Öllum að óvörum gerðu þeir sig ánægða með þær útskýringar og héldu sína leið á frekari orðalenginga. Óli Þórðar hjá Umferðarráði hefur sennilega rétt fyrir sér þegar hann segir að tillitssemi í umferðinni borgi sig.

Úti er komið myrkur og best að setja jólaseríurnar í samband sem feðgarnir á heimilinu höfðu svo mikið fyrir að setja upp um síðustu helgi.

Réttlætið sigrar!

Já, réttlætið það sigraði að lokum og þótt Orri hafi ekki þurft að hengja neinn upp í næsta tré, eins og var gert við Svarta-Pétur forðum, þá sýndi hann þessum kanadísku pappírspésum í heimana tvo! Ef ég man rétt er hætt að veita bjartsýnisverðlaun Bröstes, kannski vegna þess að ekki fundust neinir bjartsýnir Íslendingar, en nú er full ástæða til að taka þennan sið upp aftur. Ég kalla það bjartsýni og þrautsegju á ögurstund að hafa vippað sér á umferðarstofuna í Orrawa og beðið þar eins og keppandi í störukeppni allan daginn, fullviss um að einhver myndi ekki mæta í prófið. Það kom auðvitað á daginn að síðasti próftakinn mætti ekki og Morrinn stökk inn og kláraði prófið með vinstri og bundið fyrir augun. Ég get rétt ímyndað mér sigurgólið og dansinn sem stiginn var.

Þetta þýðir það hægt verður að tryggja bílinn á mánudag og Gunnar Birgis verður að láta tónlistarhúsið í Kópavogi duga sem minnismerki um sig.

Talandi um minnismerki; ef mér tekst að læra betur á þetta blogg apparat gæti vel verið að ég geti birt hér mynd af minnismerki einhvern tíma á næstu misserum. Næstráðandi á Gulrótargötunni var sendur af vinnuveitanda til Washington D.C. og látinn vera þar í viku. Vosuton er áhugaverð borg og þrátt fyrir agalegan kulda komust nokkrar gönguferðir á dagskrá og það verður að segjast eins og er að það er dálítið tilkomumikið að sjá allar þessar byggingar og minnismerki sem maður hefur svo oft séð í fréttum og útlendum hasarmyndum. Úrvalið af veitingastöðum er gríðarlegt og ekki eru þeir nískir á skammtana þar.

Vonandi verða skammtarnir ekki heldur sparaðir í kvöld. Í kvöld er nefnilega jóladinner hjá Hotsos og ef tilgangurinn með honum er ekki að borða þar til vélindað er orðið fullt þá veit ég ekki hvers vegna maður ætti að fara á slíka samkomu. Reyndar er eitt dálítið spúkí og það er að leiðarlýsing sagði að útfararstofa væri við hliðina á veitingastaðnum. Ef maður á bæði fyrirtækin, er þá ekki komin þar eilífðarvél? Úff, ætli maður taki ekki bara með sér nesti í kvöld.

Af vandræðum Ryndísar og Borra

Síðustu dagar hafa farið að nokkru leyti í pælingar um tryggingamál, sérstaklega varðandi ökutæki. Unglingarnir í Kanada hafa fest kaup á forláta bíl sem kostaði örugglega minna en aleiguna þeirra. Ég man ekki tegundina (líklegast Ford Pinto) en árgerðin er ca. 1992. Þetta ætla þau að nota til að koma í heimsókn til oss í Texas. Ekki þarf að velkjast í vafa um að þetta verður spennandi ferð því með aðstoð tölvu reiknast okkur til að þetta séu rúmir 2,800 kílómetrar. Það er kannski eins og tveir sunnudagsbíltúrar frá Reykjavík til Vopnafjarðar og til baka. Þar sem þau eru hins vegar ekki á leið til Vopnafjarðar geta þau keyrt í gegnum borgir á borð við Toronto, Detroit, Chicago, Memphis og Little Rock á leiðinni til Dallas. Það er þó ekki víst að það henti því mér skilst að heillandi þyki að aka hina sögufrægu Route 66. Það er samt sýnd veiði en ekki gefin því þessi þjóðvegur er ekki til lengur nema sem hluti af öðrum vegum, að mestu leyti.

En, já, tryggingarnar. B&O hafa enn ekki tekið bílpróf í Kanada enda kannski engin ástæða til ef maður ætlar ekki að keyra. Þá má bara notast við íslenskt ökuskírteini ef maður þarf að sýna slíkt. En fyrst þau ætla að keyra þá þarf að hafa bíl og hann hafa þau fengið. Hins vegar er ekki snjallt að keyra bíl án þess að hafa fyrir hann tryggingu og þar liggur hundurinn grafinn í kúnni. Slíkt er ekki gott að fá án þess að hafa kanadískt ökuskírteini og þar sem Kanadingar vilja hafa reglu á hlutunum er ekki hægt að valsa inn á hina kanadísku umferðarstofu og heimta ökuskírteini samdægurs. Það er nokkurra vikna bið eftir slíku og þegar að því er komið verða jólin löngu búin og þar með jólafríið og allt komið í voða. Þá er hætt við að bíllinn fíni komi að litlum notum nema verða til vitnis um það hversu vel LÍN hlúir að íslenskum stúdentum með því að standa ónotaður úti á plani. Það er óneitanlega dálítill stíll yfir því að geta sagt: "Æ, ég þarf ekkert að nota hann. Ég átti afgang af námslánunum og mig langaði bara til að eiga bíl. Svo er þetta líka fjárfesting, skilurðu, því svona bílar hækka bara í verði."

Til að koma í veg fyrir það að Pintóinn ógurlegi verði að minnismerki um Gunnar Birgisson og aðra þá sem stjórna Lánasjóði Íslenskra Námsmanna er nú mikil vinna í gangi til að fá bílinn skráðan í Texas. Trikkið er að bílinn fái að búa á Gulrótargötu þ.a. hægt verði að tryggja hann í Texas og gera bílabröskurunum kleift að bruna á sífellt ódýrara bensíni suður á bóginn og taka þátt í jólahaldi hjá vinum og fjölskyldumeðlimum. Tíminn líður hratt og því þarf að hafa snör handtök við að senda pappíra fram og til baka og tala við rétta fólkið. Ef eitthvað réttlæti er til í þessum heimi þá mun þetta reddast fljótlega og mikið stuð verður um jólin.