Ó, blessuð vertu sumarsól

Loksins, loksins birtist hér sól á himni með tilheyrandi hlýindum. Það hefur verið bölvanlega kalt undanfarið og hreint ekki skemmtilegt veður. Hálfgerður dumbungur bara en nú er sumarið örugglega á leiðinni. Veðrið í morgun var svo dæmalaust gott að við Bjarni settumst út í bakgarð með hafragrautinn og hlustuðum á fuglana kvaka. Það var góð tilbreyting í því frá því sem stundum hefur blasað við á morgnana:



Það er auðvitað engin skafa til í Texas, ég held jafnvel að þær séu bannaðar, þannig að þegar þetta blasir við, gaddfrosið og grjóthart, verður að sækja eitthvað skemmtilegt í verkfærakistuna.

Í næstu viku þarf ég að fara til Óklahóma. Ég hef einu sinni komið þangað áður og hafði alveg sæmilega dvöl. Ef minnið svíkur ekki bjó Gunna frænka eitt sinn í Tulsa en ég rakst ekki á neinn sem mundi eftir henni. Ég held að í Óklahóma búi ágætasta fólk en annað hvort eru allir almennilegir smiðir fluttir eitthvert annað eða þá að fólk þarna hefur ekki áttað sig á því hvernig hurðir og dyr virka. Að minnsta kosti fannst þeim rétt að merkja þessa hurð sem ég sá á flugvellinum í Tulsa.




Góðar og skýrar merkingar á stöðum þar sem maður hefur ekki komið áður eru af hinu góða en þetta finnst mér taka öllu fram í góðri þjónustu við ferðamenn.

Talandi um þjónustu - ég held að það sé enginn vafi á því að þjónusta á bensínstöðvum hefur breyst í tímans rás og ekki alltaf til hins betra. Fyrir löngu síðan hefur það eflaust verið tilhlökkun þegar tankurinn kláraðist og fara þurfti á næstu stöð að fylla. Þar mættu manni þjónustufúsir menn með bros á vör sem útskýrðu hina margvíslegu kosti sem viðskiptamönnum stóð til boða og bentu á hagstæðustu kaup.



Hvenær fékk maður síðast afgreiðslu hjá einhverjum sem var með vel hnýtta slaufu? Ef ég hefði verið uppi á þessum tíma hefði ég aldrei keypt fyrir meira en fimmhundruðkall til að geta farið sem oftast að taka bensín. Af þessum glöðu mönnum tók svo við önnur tegund afgreiðslufólks. Slaufurnar hurfu og ökumenn þurftu að hafa aðeins meira fyrir hlutunum því nú þurfti að fara út, stundum að dæla sjálfur, og fara síðan inn til þess að borga. Þetta gæti til dæmis hafa verið staðan á bensínstöð einhvers staðar í Húnavatnssýslu fyrir 20 árum síðan:




Viðmótið er enn hlýlegt þótt klæðnaður sé orðinn óformlegri. Ég held hins vegar að nú sé komið að endastöð í þessari minnkandi þjónustu bensínstöðva. Fyrir stuttu þurfti ég að heimsækja eina slíka og ég verð að segja að ég varð örlítið uggandi. Hérna er löngu hætt að afgreiða bensín ofan í fólk og meira að segja fínustu frúr verða að gjöra svo vel að fara út úr Bensinum og handleika skítugt dæluhandfangið. Skítt með það. Ef maður lendir í vandræðum má styðja á hnapp og þá svarar kannski einhver. Hins vegar held ég að árangur af slíku samtali verði enginn ef það sem stendur á þessari dælu er rétt:


Takið eftir hvað myndatökumaðurinn speglast skemmtilega í hnappinum.

Ekki nóg með að það afgreiðslumaðurinn nenni ekki út heldur eru líkur á því að hann sé blindfullur bak við afgreiðsluborðið. Heimur versnandi fer.

Til huggunar gegn þeirri hnignun sem á sér stað á bensínstöðvum ætla ég að birta mynd af fallegu kvöldi í Texas og því skemmtilega samspili sem umferðarljós, raflínur og útblástur úr flugvélum skapa.




Ó, blessuð vertu sumarsól,
er sveipar gulli dal og hól
og gyllir fjöllin himinhá
og heiðavötnin blá.
Nú fossar, lækir, unnir, ár
sér una við þitt gyllta hár.
Nú fellur heitur haddur þinn
á hvíta jökulkinn.
(Páll Ólafsson)

Góðar stundir.

Amma 1 - 0 Anton

Þá eru allir komnir heim fyrir nokkrum dögum síðan. Þetta var strembin ferð, mikil vinna og lítill svefn, og ágætt að vera kominn aftur í sveitina. Hins vegar var hvíldin ekki löng því strax á sunnudag fór ég til Atlanta. Sem betur fer var sú ferð ekki nema einn dagur en það tekur samt á að sitja í flugvél í fjóra tíma og bíl í aðra fjóra á einum sólarhring.

Amma Kata átti svar við öllum leikfléttum Antons og ég varð ekki var við að neitt verðmætt félli í gólfið með brauki og bramli. Anton gerði sitt besta þó og beitti nýju bragði og fór að ganga. Hann var eitthvað kominn af stað áður en við fórum til Íslands en dótið hennar ömmu varð honum greinilega mikill hvati.

Nýjasta trixið hans er hlaupabóla, að því að við best fáum séð. Hann verður settur fyrir framan dómnefnd heimilisins á eftir og þar verður ákveðið hvort hann fær að fara í leikskóla eða hvort hann verður heima í dag, móður sinni til yndis og ánægju.