Anton Karl var það, heillin

Leyndarmálið er ekki lengur leyndarmál. Pilturinn ungi hefur fengið nafnið Anton Karl. Fyrra nafnið er mestmegnis út í loftið en hefur þá ágætu hliðarverkan samkvæmt okkar heimildum að þýða ómetanlegur eða eitthvað í þá áttina. Það er vel við hæfi. Seinna nafnið er meira úr ættum vorum en heimildir geta þess að það nafn þýði kraftmikill eða mannalegur. Það á vel við loðið bakið og þykka armana.



Drengurinn hefur það ágætt miðað við aðstæður. Hann er auðvitað ekki heima hjá fjölskyldu sinni til að fá mjólk hjá móður og til að láta stóran bróður pota í sig en hann er í góðum höndum hjá hjúkrunarfólkinu. Fyrstu tvo dagana var hann látinn vera undir súrefnishjálmi meðan hann reyndi að mynda surfactant sem er svo nauðsynlegt fyrir lungun. Það tók hins vegar of mikið á fyrir hann þ.a. á þriðja degi var hann settur í öndunarvél sem létti honum erfiðið. Þetta var ekki ósvipað því að vera lafmóður eftir hlaup og reyna svo í tvo daga að ná andanum. Það þótti ekki mikið stuð og því var honum hjálpað. Hann fékk einnig gervi-surfactant til frekari aðstoðar meðan hann myndaði sitt eigið. Fyrir þá sem ekki hafa verið umkringdir hjúkrunarfólki dag og nótt skal þess getið að þetta surfactant hjálpar til við að opna lungablöðrurnar og mynda nýfædd börn venjulega æviskammt við fæðingu.

Fríða fór heim af spítalanum á fimmtudag og hefur náð sér vel síðan þá. Það tekur auðvitað á að fara heim og skilja barnið eftir en hún er dugleg að framleiða mjólk með aðstoð dælu. Mjólkin er fryst og geymd og síðan tekin með þegar við förum í heimsókn til Antons á spítalann.

Við fórum í heimsókn áðan og þá var hann laus við öndunarvélina og andar nú sjálfur. Hann fær örlítið súrefni í nasir og hann er kominn í ljósameðferð til að vinna á gulunni sem hann náði sér í en annars er hann allur að braggast. Hann fékk pela í fyrsta skipti og tók hann mjög vel. Hann var fljótur að klára og það var ánægð móðir sem kenndi honum dónaskap og lét barnið ropa. Fríða fékk að halda á honum í tuttugu mínútur eða svo og var það í fyrsta skipti síðan hún fékk hann í fangið í eina mínútu við fæðinguna. Strákurinn grét dálítið þegar við mættum á svæðið og var okkur sagt að það væri af hungri. Gráturinn var svipaður og hjá manni sem hefur reykt 3 pakka á dag af filterslausum Camel í mörg ár en það stafaði af því að raddböndin voru aum eftir slönguna úr öndunarvélinni. Það jafnar sig með tímanum og fer hann þá væntanlega að láta vel í sér heyra.


Mamma ánægð með ropið.


Mamma með strákinn sinn.

Þetta er allt á réttri leið og gert er ráð fyrir að drengurinn fái að fara heim á þriðjudag eða miðvikudag.

Og góðu fréttirnar eru ekki búnar enn: Robbie Fowler er snúinn aftur til Liverpool og fögnum við því milli heimsókna til Antons.

Boy Kristjánsdóttir

Í gær klukkan 14.25 fæddist á Baylor Medical Center í Grapevine drengur sem vóg rétt rúmlega fjögur kíló. Honum heilsast sæmilega en hann fékk vökva í lungu og þarf að dvelja á gjörgæslu í nokkra daga meðan vökvanum er náð út. Hann er tengdur út og suður við slöngur og víra en öll próf hafa komið vel út og hann ekki talinn í neinni lífshættu. Hann fær næringu í æð þar til mamman getur farið að gefa honum og einnig fær hann auka súrefni og notar til þess afar flottan geimfarahjálm. Hjúkrunarfólkið telur að best sé að hafa hann undir eftirliti meðan hann er að komast yfir erfiðasta hjallann.

Mamman er að öll að braggast eftir átakamikinn dag og er að verða rólfær. Pabbinn er sæmilegur og hleypur á milli sjúklinga milli þess sem hann reynir að sinna Bjarnanum og sofa pínulítið.

Vesalings Ameríkanarnir eru með höfuðverk yfir þessum furðulegu nafnagiftum sem tíðkast á Íslandi. Þeir gera auðvitað ráð fyrir að öll fjölskyldan hafi sama eftirnafn og finnst við dularfull þegar við útskýrum íslensk föðurnöfn. Eins finnst þeim undarlegt að við höfum ekki enn gefið drengnum nafn, a.m.k. ekki opinberlega, en það verður gert um leið og nefndin kemst að niðurstöðu. Þess vegna heitir hann Boy Kristjánsdóttir á öllum plöggum sem til eru um hann. Eitt er víst að hann fær ekki að fara af spítalanum fyrr en hann fær nafn og það mun tryggja að hann þarf ekki að bíða lengi (og ekki þið heldur).

Smávegis útúrdúr

Þetta eru ekki beint fréttir af þremenningunum í Texas heldur dálítil myndasýning af því sem fyrir augu hefur borið og e.t.v. þótt merkilegt eða örlítið einkennilegt. Myndgæði eru ekki upp á marga fiska enda allar myndirnar teknar með Nokia 6230 farsíma. Þær ættu þó að duga til að koma efninu til skila. Hefst þá sýningin.



Þetta áhugaverða skilti er í Chatham í Kanada. Chatham er lítill bær og verður seint talinn nafli alheimsins. Ég komst aldrei að því hvað þetta skilti þýðir en mér dettur í hug að það hafi verið sett upp til að hleypa dálítilli spennu í mannlífið í bænum. Ég man að þegar maður lenti á reitum með spurningamerki í Matador í gamla daga þurfti að draga spil og gat maður þá unnið kr. 500 fyrir að hafa náð öðru sæti í fegurðarsamkeppni, þurft að greiða fleiri þúsund í fasteignagjöld fyrir hvert hótel og margt annað skemmtilegt. Ég tók áhættuna og fylgdi örinni en sá aldrei neitt sem kom mér sérstaklega á óvart nema e.t.v. skólann sem kenndi írska þjóðdansa.



Snjór í Texas. Ég rétt náði þessari mynd áður en sólin bræddi snjóinn svo hratt að hann gufaði upp með háu hvissi. Þessi snjókorn, ásamt nokkrum öðrum, urðu þess valdandi að ekki þótti þorandi út úr húsi, skólum var lokað og engir nema allra hörðustu töffarar lögðu í að keyra. Daginn áður en þessi mynd var tekin var ég staddur í höfuðborginni Vosuton og allan þann dag og allt kvöldið voru æsifréttir í sjónvarpinu um gríðarlegan snjóstorm á höfuðborgarsvæðinu. Miðað við hamaganginn í fréttafólkinu óttaðist ég að komast ekki heim fyrr en um mitt sumar en morguninn eftir var ekki mikið meira að sjá á götum úti en venjulegt slabb. Allt fór því vel og ég komst heim til þess að taka mynd af snjó í Texas.



Aðgengi fyrir fatlaða er með mestu ágætum hér í kringum okkur. Það hjálpar auðvitað að landið er flatt eins og pönnukaka en þar fyrir utan eru nær allar byggingar með breiðum lyftum og nóg er af sérmerktum bílastæðum. Þessi ágæti hraðbanki, sem þetta skilti prýðir, býður upp á aðstoð fyrir sjóndapra og talar ef þess er óskað. Ef rýnt er í myndina má jafnvel sjá blindraletur. Það sem mér fannst einkennilegt er að skiltið er á "drive-thru" hraðbanka fyrir akandi viðskiptavini...



Vinur minn Sigfús sagði mér eitt sinn frá því þegar hann var staddur á benzínstöð í Þýzkalandi. Á benzínstöðinni voru tvennar dyr, aðrar til að ganga inn um og hinar til að ganga út um. Þegar Sigfús var búinn að kaupa sér samloku og kók og ætlaði að ganga út um innganginn var öskrað hátt á eftir honum: "EINGANG! NICHT AUSGANG!" (Lausleg þýðing: "Inngangur! Ekki útgangur!") Ég hefði hlegið að Sigfúsi og minnt hann á þessa sögu ef hann hefði ætlað að ganga inn um dyrnar til vinstri á myndinni en dyrnar til hægri virðast vera aðeins flóknari. (Lauslegt þýðing: "Gangið ekki inn. Ekki útgangur.)

Gangið hægt um gleðinnar dyr á þorranum (og megi þær vera rétt merktar.)

Blessað barnalán

Í dag er 15. janúar og þann dag á hr. Bjarni afmæli. Í dag tókst honum að verða fimm ára og er það nokkuð vel af sér vikið hjá honum. Hann hefur talað um þetta í nokkra daga og hefur verið nokkuð spenntur, eins og gefur að skilja. Ekki man ég eftir fimm ára afmælinu mínu en eflaust hef ég verið engu minna spenntur að fá frændur og frænkur í heimsókn í Breiðholtið. Bjarni gekk stoltur inn í herbergi foreldra sinna í morgun og hélt uppi fimm fingrum til þess að þeir vissu örugglega að hann hefði náð þessum aldri og ekki datt okkur í hug að þræta við hann. Eiginlega hefur staðið yfir þriggja manna veisla í allan dag og lít ég á það sem sönnun þess að fjör í afmælum sé margfeldi fjölda gesta og tíma. Fyrstu klukkutímar morgunsins fóru í að opna gjafir og borða morgunmat. Öllum gjöfum sem höfðu borist og verið keyptar hafði verið staflað upp í einu horni í hjónaherbergi og stóð skæðadrífa af umbúðapappír þaðan í fáeinar mínútur. Fyrsta gjöf sem fór í notkun var DVD-diskur með ævintýrum múmínálfanna og skemmti barnið sér næstum jafnmikið og pabbinn yfir þeim.

Eftir morgunmat var lagt af stað í leiðangur til að leita að meiri mat. Örlítið ætilegt fannst í kvikmyndahúsinu sem við fórum í til þess að sjá skrípó. Fyrsta skrípó sem við sáum var að bíómiðar fyrir þrjá kostuðu $3 en vatn og popp kostaði $14. Við sáum mikla snilldarmynd um ævintýri Wallace og Gromit og eltingarleik þeirra við var-kanínuna ógurlegu. Drengurinn skemmti sér ekki eins mikið yfir myndinni og pabbinn en það var bara vegna þess að hann varð pínulítið hræddur við þrumur og eldingar sem notaðar voru í myndinni til að auka á dramað sem var dálítið fyndið.

Á næsta stað skemmti Bjarni sér svo loks meira en pabbinn. Við fórum á Chuck E. Cheese's sem er eiginlega spilavíti fyrir börn. Þar geta þreyttir foreldrar borðað barnamat á borð við pizzu með osti eða pepperoni og hvílt sig milli þess sem þeir hlaupa með börnum í ótal leiktæki og spilakassa. Þarna er sniðugt miðasystem í gangi. Gegn því að dæla peningum í tækin og spila örlítið spýta vélarnar út úr sér miðum sem síðan er hægt að nota til að kaupa dót á staðnum. Trixið er hins vegar það að hver leikur kostar um 25 sent en hver miði er u.þ.b. eins sents virði. Okkur tókst að herja um 120 miða út úr vélunum en fyrir það má kaupa spjald með 5 límmiðum eða eitthvað álíka. Hins vegar er það ekki aðalatriðið heldur það að þarna má skemmta sér hvort sem maður er fimm ára eða eitthvað dálítið meira.

Eftir fjörið hjá Chucky var haldið heim á leið. Ekki var beinasta leiðin farin og auðvitað endaði það með því að einhverjir þurftu skyndilega að komast á baðherbergi. Það eina sem bílstjóranum datt í hug á þjóðvegi 26 var að bruna á næsta Krispy Kreme-stað sem er frægur fyrir að selja kleinuhringi sem innihalda nægar kaloríur til að halda öllum í þorpi á borð við Hofsós á lífi í viku eða svo. Það er ekki hægt að ætlast til þess að fólk haldi úti salernisaðstöðu fyrir hvern sem er án þess að fá eitthvað fyrir það og því kvöddum við staðinn með 6 kleinuhringi í kassa. Orkan sú arna mun nýtast vel í fótboltanum á eftir.

Fyrr í vikunni var annars konar hátíð haldin. Hinir ágætu vinnufélagar hjá Hotsos efndu til barnasturtu (baby shower) fyrir hina verðandi foreldra. Okkar hlutverk fólst í því að sitja og brosa fallega milli þess sem við borðuðum mat, opnuðum pakka og borðuðum köku. Þetta var mjög gaman og fengum við alls kyns dót sem kemur sér vel þegar lítil börn eru á heimilinu. Barnið getur nú farið í bað, þarf ekki að vera berrassað og getur látið rafknúna rólu svæfa sig meðan snuð og pelar liggja allt um kring.
Það eina sem vantar núna er barnið sjálft. Það sér samt fyrir endann á þessari óléttu því ef það lætur sig ekki fyrir 24. janúar verður brunað þann dag á spítalann og því náð út með brögðum. Verkirnir í mömmunni er samt einhvern veginn þannig að það laumast að manni sá grunur að þetta verði ekki eins skipulagt og halda mætti. Ætli það sé ekki líklegra að allir verði vaktir með hljóðum um miðja nótt einhvern tíma í næstu viku. Hvað svo sem gerist mun það ekki fara framhjá neinum.

Að loknum jólum

Þá eru jólin tæknilega búin og það var víst bara venjulegur dagur í dag. Búið er að taka niður allt jólaskraut á heimilinu og koma því fyrir í kössum sem sumir hverjir bíða eftir því að fara upp á loft. Í hornið þar sem jólatréð stóð er nú komin planta sem ég kann ekki alveg að nefna en e.t.v. er þetta jólastjarna. Ekki nema 351 dagur eftir til jóla.

Við fengum annan gest á nýársdag í staðinn fyrir alla þá sem voru hér um jólin. Þeir fóru allir í einu þannig að það var ágætt að Pétur flaug alla leið frá Finnlandi til að minnka fráhvarfseinkennin. Hann hefur verið stærstan part vikunnar á námskeiði ásamt heimilisföðurnum. Á morgun mun hann nálgast Finnland og Marikku sína örlítið því hann flýgur héðan til Washington D.C. þar sem hann verður að vinna í viku áður en hann fær að fara alla leið heim.

Á fimmtudag fórum við Fríða í sónar á spítalanum. Allar konurnar sem vinna þar keppast við að býsnast yfir því hvað barnið er stórt og vilja fá nákvæma skýrslu um mataræði móðurinnar og hvort þetta sé eitthvað í ættinni eða bara ofvirk víkingagen. Þrátt fyrir mikla þreytu virðist ástand móðurinnar gott og engin ástæða til að hafa áhyggjur ef hún er dugleg við að hvíla sig. Í næstu viku verður farið aftur á spítala og þá verður ákveðið hversu lengi frúin verður látin ganga með barnið. Þetta fer því að bresta á fljótlega og því best að drífa sig að kaupa rúm og bleyjur og eitthvað fleira sem þarf fyrir svona lítið fólk.

Hér er víst hefð eða regla að börn fái nafn við fæðingu eða a.m.k. áður en þeim er hleypt heim til sín af spítalanum þ.a. það er eins gott að það verði búið að ákveða hvað það á að heita áður en langt um líður. Bjarni hefur komið með nokkrar athyglisverðar hugmyndir og í gær stakk hann upp á nafninu Tréhús. Ekki er vitað hvaðan það er komið en nefndin tók ekki vel í það.

Hér hvín í öllu sökum vinds og því best að forða sér undir sæng og vona að lognið verði meira að morgni.