Heimferð

Færist þá líf í blogg á nýjan leik. Setið er fyrir aftan hús og er stemningin einna líkust því sem ég ímynda mér að hún sé í frumskógum hér nokkur þúsund kílómetra fyrir sunnan. Hér logar á tveimur tiki-kyndlum sem brenna steinolíu í gríð og erg en í olíuna er blandað fíneríi sem kallast citronella upp á útlensku og á að fæla burt moskítóófétin sem okkur er öllum svo illa við. Eins logar á kerti í fötu sem á líka að fæla pöddurnar í burtu. Ég veit ekkert hvort þetta virkar. Hingað berast einnig furðuleg og ófurðuleg hljóð í fuglum, krybbum, engisprettum og öðrum innfæddum íbúum þessa lands og svo má að sjálfsögðu ekki gleyma malinu í loftkælingarkerfinu sem hefur verið nær stanslaust í gangi undanfarið. Hér er nefnilega heitt. Kælikerfið hljómar örugglega eins og urr eða mal í hættulegum frumskógarljónum. Hugaðar pöddur gera sér ferð hingað til að gleðja sig við bjarmann frá skjánum og til að toppa frumskógarfílinginn situr hjá mér lítill villimaður sem nagar á sér tærnar og babblar eitthvað sem ég skil ekki bofs í.

Eftir svona fína lýsingu (þó ég segi sjálfur frá) er ómögulegt að nöldra en ég ætla samt að nöldra og trúi ég að það sé í fyrsta skipti sem það gerist á þessum síðum og ég ætla að nöldra yfir Æslander og skipulaginu í Leifsstöð.

Fyrsta nöldur er yfir þvi að þurfa að hlusta á Þórunni. sem ég held að sé Sverrisdóttir, romsa upp úr sér langri tölu um ágæti Æslanders og þjónustu þeirra. Ég vona að þeir fari bráðum að skipta um spólu. Þá er það búið.

Næsta nöldur er yfir því að þurfa að missa af tengifluginu sem ég ætlaði að ná síðasta laugardag vegna þess að bíða þurfti eftir farþegum frá Osló, enn eina ferðina. Ég vil að seinagangspúkarnir frá Osló verði látnir gista eina nótt næst en ekki ég og mínir. Við fengum þó gistingu og far daginn eftir án þess að þurfa að greiða krónu fyrir. Þá er nöldur númer tvö búið og bara eitt eftir.

Hið hinsta nöldur (ég lofa að þetta kemur aldrei fyrir aftur) snýr að meðferð farþega sem vilja komast til Ameríku gegnum Leifsstöð. Á langa gangi þar sem fólk fer í vélar til Danmerkur og Englands og svoleiðis eru fallegar og beinar raðir þar sem allir bíða prúðir eftir að því að röðin komi að þeim að ganga niður landganginn og út í vél. Þarna niðri í Ameríku-hliðum ríkir kaos, stjórnleysi og eymd. Klukkan 16.20 var öllum sagt að gjöra svo vel að standa á fætur og finna vegabréf og tilheyrandi (vélin átti að leggja af stað klukkan 16.35). Síðan leið og beið og ekkert gerðist og ef bóndason sem fór að leita Búkollu hefði hangið svona hefðu skessurnar náð honum og étið. Engin skýring var gefin á því hvað tafði og klukkan varð 16.35 og síðan seytján og þegar klukkan var orðin 17.15 eða svo var loks byrjað að líta á vegabréf farþega. Þá var þeim öllum hleypt úr einu kraðakinu í annað og þar mátti veslings fólkið hírast nokkra stund og var orðið vonlausara en Guðni Ágústsson er orðinn um að verða nokkurn tíma formaður Framsóknarflokksins (hugsið ykkur - loksins þegar Dóri frændi fer frá og röðin kemur að Guðna kemur bara einhver spjátrungur úr Seðlabanka og segist ætla vera foringinn). Nokkrum andartökum áður en ofbeldi og óeirðir brutust út var farþegum loks hleypt úr stöppunni og út í vél.

Það er harðbannað að taka myndir í flugstöðvum en ég laumaðist til að taka eina til þess að lesendur geti glöggvað sig á ástandinu.


Úr biðsal í Leifsstöð.

Þetta er fáránlegasta kerfi sem ég hef á ævi minni séð og vona ég að snillingarnir sem hönnuðu þetta, hvort sem þeir vinna hjá Leifsstöð, Æslander eða eru danskir, finni hjá sér snefil af manngæsku og taki þessa hörmung til endurskoðunar. Þeir gætu t.d. tekið sér til fyrirmyndar brottfararkerfi sem er mikið notað hér og e.t.v. víðar þar sem farþegum er skipt í hópa eftir því hvar þeir sitja og síðan fer hver hópur skipulega um borð, hver á eftir öðrum. Þetta er t.d. notað þegar fólk flýgur héðan frá Ameríku til Íslands og ætti einhver starfsmaður Æslander að geta hripað niður nokkra punkta um skipulagið og komið eitthvert áleiðis.


Frá skipulagsfundi í Leifsstöð.

Þá er þessum umkvörtunum lokið og ef einhverjir lesendur eru eftir skulu þeir aldrei þurfa þola slíkt aftur.

Kannski hafa einhverjir átt von á því að hér birtist eitthvað um Íslandsferð og hver veit nema það gerist einn góðan veðurdag. Þar til það gerist skal bent á ljómandi góða lýsingu sem frúin hefur ritað á bloggsíðu sinni.

Það er talsverður munur á veðrinu sem við fengum á Íslandi og þvi sem hefur verið hér síðan við komum aftur hingað. Fyrsta deginum vörðum við hjá Gary og Becky því við gleymdum lyklinum að húsinu á Íslandi og þau voru með varalykil. Þar var gerð árás á ísskápinn en fyrst og fremst undum við okkur úti í garði hjá þeim við sundlaugarbakkann. Hér hefur verið í kringum 40 stiga hiti og alls ekki svo galin hugmynd að eiga sundlaug í garðinum. Í ljósi fyrri sólbruna höfðum við þó varann á og fórum inn og lásum magasín þegar nóg þótti komið af sólböðum.


Fjölskyldan les magasín eftir klukkutíma í sól í Texas

Í dag vorum við miklir innipúkar því við vorum miklir útipúkar í gær. Setið var á skrafi við vinafólk langt fram á nótt í gær og því gott að hvíla sig í dag. Einnig voru heilmiklar framkvæmdir á heimilinu og undirbúningur fyrir málningarvinnu og verður væntanlega síðar sagt frá því (takið eftir, lesendur góðir, hvernig ég held ykkur í ægilegri spennu með því lofa að skrifa um hitt og þetta síðar). Nú er líklega best að gerast innipúki aftur áður en fólkið í næstu húsum kemur æpandi því það þorir örugglega ekki að fara að sofa fyrr en nágranni þeirra slekkur á logandi kyndlum og kertum og er ekki lengur líklegur til að brenna hverfið til grunna.

Gangið á Guðs vegum.